दुबईमा नेपाली गरेको कथा Dubai Ma nepali Gareko kathaa "www.new nepali Top storoes com"

बईको तातो हावा र अग्ला भवनहरूको बीचमा बित्दै गरेको मेरो जीवन दुई वर्ष पुग्न लागेको थियो। बिहानको व्यस्तता, साँझको थकान, र रातको एक्लोपन—यिनै घेरामा मेरो दिनहरू घुमिरहेका थिए। होटलको कामले शरीर थकाइ दिन्थ्यो, तर मनलाई चाहिँ अझ धेरै थकित बनाउँथ्यो। आफ्नै देश, आफ्नै भाषा, आफ्नै मान्छेहरूको अभावले कहिलेकाहीँ मन निकै भारी हुन्थ्यो। त्यही होटलमा काम गर्ने क्रममा म चितवनकी एउटी केटीसँग परिचित भएँ। पहिलो भेट सामान्य नै थियो—ड्युटीको हतार, हल्का मुस्कान, औपचारिक अभिवादन। तर दिनहरू बित्दै जाँदा हामी एउटै शिफ्टमा पर्न थाल्यौँ, एउटै थकान बाँड्न थाल्यौँ, र बिस्तारै कुराकानी बढ्न थाल्यो। एउटै देशको हुनु, एउटै भाषामा कुरा गर्नु, एउटै सम्झनाहरू साझा गर्नु—यी सबैले हामीलाई नजिक ल्याउँदै लगे। अफ-ड्युटी समयमा कहिलेकाहीँ क्यान्टिनमा बसेर चिया खान्थ्यौँ। ऊ प्रायः शान्त स्वभावकी थिई, कम बोल्ने तर गहिरो कुरा बुझ्ने। म भने अलि खुला स्वभावको थिएँ। मैले उसलाई दुबईमा काम गर्दा कस्तो लाग्छ भनेर सोध्थेँ, ऊ मुस्कुराउँदै भन्थी, “घर सम्झना आउँछ, तर जिम्मेवारीले यहाँ रोकेको छ।” उसका ती शब्दहरू सुन्दा मैले उसभित्रको बल र त्याग देख्थेँ। एकदिन काम सकेर बाहिर निस्कँदा उसले आकाशतिर हेर्दै भनिन्, “यति ठूलो सहरमा पनि कति एक्लो महसुस हुन्छ, है?” त्यो वाक्यले मलाई छोयो। मैले पनि मन खोलेँ—घर, परिवार, सपना, र यहाँ आइपुग्नुको कारण। त्यस दिनदेखि हाम्रो सम्बन्ध सहकर्मीभन्दा अलि माथि उठ्न थाल्यो, तर अझै पनि सम्मान र सीमाभित्र। हामी 👉 Click Here for Full Story

See All Story List Read New Stories Buy Anantavya For PE Buy Kishoradi For ED