मेरो नाम अर्शिका हो। म काठमाडौंको बैंकमा काम गर्छु। जीवन सामान्य थियो—काम, घर खर्च, अनि कहिलेकाहीँ साथीहरूसँग कफी पिउने। तर जीवनमा कहिलेकाहीँ अचम्मका मोडहरू आउँछन्, जसले सधैंको दिनचर्या उल्टाइदिन्छ। त्यस्तै एउटा मोड थियो, जब म धुलिखेलमा बस्ने हजुरबा–हजुरआमासँग भेटेँ। उनीहरू मेरो चिनजानको सम्बन्धी थिए, तर माया र सम्मानले हाम्रो सम्बन्ध गहिरो भयो। हजुरआमा सधैं नातिनीझैँ माया गर्ने; उहाँको हाँसोले घरमा उज्यालो फैलिन्थ्यो। हजुरबा, हजुरबा, भने अलि गम्भीर, तर कहिलेकाहीँ रमाइलो सानो तुक्का वा हाँसोले मेरो दिन नै रमाइलो बनाउँथ्यो। पहिलो भेटमा, मैले प्रभाकर हजुरबालाई बैंकमा मेरो जागिरको अवसरको बारेमा भनेँ। उहाँले सहज रूपमा मेरो मद्दत गर्नुभयो—मेरो फ्ल्याटको भाडा तिर्नु, बैंकमा नयाँ जिम्मेवारी लिनु। मैले अनुभव गरेँ कि कहिलेकाहीँ सहयोग र आत्मीयताले जीवन कस्तो फरक ल्याउँछ। समयसँगै, म उहाँसँग बढी समय बिताउन थालें। हामी धुलिखेलको साँझमा घर वरिपरि हिँड्थ्यौं, वा नयाँ कफी शपमा बस्दा गफ गर्थ्यौं। उहाँसँगको संवाद सरल थियो—तर मीठो। कहिलेकाहीँ उहाँले मेरो मन पढेर सानो चकलेट किनिदिनु हुन्थ्यो, कहिलेकाहीँ त झरीमा पार्कमा हिँड्दा छाता बाँडेर मुस्कान दिने। मूल कुरा यो थियो कि उहाँसँगको समय रोमाञ्चक तर सुरक्षित लाग्थ्यो। मलाई थाहा थियो, म उहाँको वरिपरि सुरक्षित छु—तर
👉 Click Here for Full Story
