मेरो नाम राजकुमार हो। म विरगञ्जको एक सामान्य परिवारमा जन्मिएको, ११ कक्षामा पढ्ने विद्यार्थी। साथीहरूलाई लाग्छ म अलिक हँसमुख, अलिक शान्त स्वभावको मान्छे हुँ। तर मेरो भित्री संसार भने अरु नै छ—सपना, उमंग र कहिलेकाहीँ अजब-अजब ख्यालहरूले भरिएको। मेरो जिन्दगीमा एउटा विशेष नाम छ—रिया। ऊ मेरो क्लासमै पढ्छे। उसको हाँसो, उसको आँखाको चमक, अनि कुरा गर्ने बानीले मलाई पहिलेदेखि आकर्षित गरेको थियो। सुरुमा हामी सामान्य साथी मात्र थियौँ, तर कहिलेकाहीँ साथीभन्दा बढी नजिकको अनुभूति हुन्थ्यो। यो कुरा हाम्रो वार्षिक परीक्षाको दुई दिनपछि हो। परीक्षा सकिएपछि सबै साथीहरू जसरी हल्का भएको अनुभूति गर्छन्, त्यस्तै म पनि रिल्याक्स भएको थिएँ। बेलुकीतिर मोबाइल खोल्दा फेसबुकमा रियाको म्यासेज आयो। “हाय, के गर्दैछौ?” मैले हाँस्दै जवाफ दिएँ, “बस पढाइको टेन्सन सकिएपछि चिल गर्दैछु। तिमी?” उसले इमोजी पठाइ—पहिलो स्माइली, अनि तुरुन्त अर्को सानो उदास अनुहार। मैले सोधेँ, “के भयो बाबु? किन उदास?” उसले केही सेकेन्डपछि लेखी, “म घरमै एक्ली छु। आमा-बुबा गाउँ गएको। म धेरै बोर महसुस गर्दैछु।
👉 Click Here for Full Story
