म बिहानै घर बाहिर निस्कँदा घरको आँगनमा परिचित र आत्मीय दृश्य देखियो। मालिक्नीकी सानी बहिनी विद्यालय जाने तयारीमा व्यस्त थिइन्। उनले नीलो फ्रक लगाइरहेकी थिइन् र दिदीको सहयोगमा आफ्नो कपाल गुछाउँदै थिइन्। घरभित्र बुढी मालिक्नी भान्सामा चुलो सल्काउँदै हुनुहुन्थ्यो, भाँडाकुडा खनखनाउने आवाजले बिहानको मौनता भङ्ग गरिरहेको थियो। पिँढीमा हजुरबुढी मालिक्नी पनि बसिरहनुभएको थियो, दयालु मुस्कान सहित नातिनीताको हाँसो नियाल्दै। केही समयमै बहिनी तयार भइन्, अनि हजुरबुढी मालिक्नी ले लठ्ठी टेकेर उनलाई विद्यालय पुर्याउन निस्कनुभयो। आँगन एकाएक सुनसान भयो। त्यही बेला मैले हल्का जिस्कँदै मालिक्नीलाई भनेँ, “मालिक्नी ! आज नुहाउने सोच बनाउनु भएको छ कि ?” उनले आँखा चम्काउँदै उत्तर दिनुभयो, “ल पर्ख न त ! म पनि नुहाउन चाहन्छु, सँगै जाउँ कुवातिर।” त्यसपछि उनले चिटिक्क मिलाएर केही कपडा, साबुन र सानो बाल्टिन 👉 Click Here for Full Story
