यो सब कुरा २०८१ सालको नयाँ वर्षको दिनबाट सुरु भएको हो। बैशाख १ गते बिहान आँखा खुल्दा, मेरो बायाँ हातको नाडीमा अचम्मको आकृति देखेँ। हेर्दा ट्याटु जस्तो लाग्थ्यो, तर छाम्दा भने छालामा केही टाँसिएको झैँ अनुभव हुन्थ्यो। राति त हात सामान्य नै थियो, तर बिहानै यसरी नयाँ चिन्ह प्रकट हुँदा मन डरायो। साबुनले राम्ररी मिचेर पखाल्दा पनि त्यो हराएन, बरु रंग फेरियो। कालो घेराभित्र रातो, निलो र हरियो रंगका तीनवटा सुई आफैं चल्न थाले। म आश्चर्यमा परेँ। हातमा घडीजस्तो तर अनौठो घडी देखिनु कुनै सामान्य कुरा थिएन। बाथरुमबाट निस्केर छेउको ऐनामा आफैंलाई नियाल्दा, मनमा हजारौँ प्रश्नहरु घुम्न थाले।
कसलाई भन्ने? अस्पताल जानु? तर दुखाइ थिएन। डरले घेरिए पनि उत्सुकताले जित्यो। मनलाई शान्त पार्दै सानिमाको छोरा आयुषलाई भेट्न फोन गरेँ। बाटो लाग्दा बानेश्वर चोकमा भीड, धुलो र ट्राफिकको कोलाहलले वातावरण गह्रौँ बनाइरहेको थियो। बाटो काट्दै गर्दा अचानक हातको घडीमा रहेको सुई थिचेँ। आँखै अगाडि भीड हरायो र म एक्कासी आफ्नै पुरानो गाउँको डाँडापाखामा आइपुगेँ। यो कसरी सम्भव भयो? हातमा फेरि न
👉 Click Here for Full Story
