मेरो नाम रिया हो। उमेर अहिले २२ वर्ष। सानोदेखि नै नाच मेरो जीवनको सासजस्तै बनेको छ। अरू साथीहरूले किताब र होमवर्कमा रमाउने गर्थे, तर मलाई भने संगीतको तालसँगै हात–खुट्टा नचाउन पाएन भने दिनै अधुरो लाग्थ्यो। म स्कुल पढ्दादेखि नै नाचमा नाम कमाउँदै आएकी थिएँ। स्कुलको वार्षिक कार्यक्रममा म नाच्न निस्कनासाथ सबैले ताली बजाएर हौस्याउँथे। प्रतियोगितामा त प्रायः पहिलो नै हुन्थेँ। मेरो मनमा एउटै सपना थियो—“म एकदिन नामी कोरियोग्राफर बन्छु, जसलाई देखेर अरूले पनि प्रेरणा पाउँछन्।” तर पढाइमा मेरो ध्यान कहिल्यै बस्दैनथ्यो। किताब खोलेपछि अक्षरहरू नाच्दै घुमेझैँ लाग्थे। अंक–गणितको सूत्र सम्झनु भन्दा नाचको स्टेप अभ्यास गर्न मन पर्थ्यो। +२ सकेपछि पढाइ छोडेर मैले नाचलाई नै आफ्नो बाटो बनाउने निर्णय गरेँ। सुरुमा धेरै आलोचना पनि सुन्नुपर्यो—“नाचेर के हुन्छ र? पढेर डाक्टर वा इन्जिनियर बनेको भए राम्रो हुन्थ्यो।” तर मैले सुनेको मात्र गरेँ,
👉 Click Here for Full Story
