मेरो नाम ज्योत्सना हो । कुरा करिब एक वर्ष अगाडिको हो, त्यतिबेला म कक्षा १२ मा पढ्दै थिएँ। हाम्रो परिवारमा म, भाई प्रमोद (कक्षा १० मा), सानी बहिनी (कक्षा ७ मा) र ममी हुनुहुन्थ्यो। ड्याडी भने रोजगारीका लागि कतारमा हुनुहुन्थ्यो। करिब दुई वर्षपछि, त्यो साल ड्याडी दशैं मनाउन घर आउनु भएको थियो। घरमै नयाँ ऊर्जा र खुशीको लहर चलेको थियो। दशैं नजिकिँदै थियो। आँगनमा रातो जमरा उम्रिएको थियो, गाउँभरि धूपबत्ती र फूलको गन्ध फैलिएको थियो। ममिले बिहानैदेखि घर सफा गर्नुभयो, बहिनीलाई टिका लगाउन नयाँ कपडा झिकिदिनुभयो, अनि प्रमोद त झन् ड्याडी आउने दिन गन्ने गर्दै थियो। बेलुकीतिर ड्याडी घर आइपुग्दा सबै जना हर्षित भयौं। हाम्रो पुरानो घरमा तीनवटा कोठा र सानो किचन मात्र थियो, तर त्यो बेलाको खुशीले महल जस्तो लाग्थ्यो। हामी सबै भेला भएर मिठो खान खायौं। ड्याडीले मलाई नयाँ मोबाइल ल्याइदिनु भएको थियो। त्यो बेला मोबाइल पाउनु भनेको कतिपय साथीहरूका लागि मात्र सपना थियो। म निकै खुसी भएँ। त्यो रात हामीले धेरै कुरा गर्यौं—ड्याडीले कतारको जीवन सुनाउनुभयो, ममिले घरका दुःखसुख बाँड्नुभयो। धेरै समयपछि परिवार सबैजनाले एउटै छानामुनि बसेर हाँसो मजाक गर्ने अवसर पाएका थियौं। बिस्तारै रात गहिरिँदै गयो। म, प्रमोद र बहिनी आफ्नो-आफ्नो कोठामा सुत्न गयौं। 👉 Click Here for Full Story
