दिउँसोभरि गाउँ नै उत्सवमय बनाएको थियो। बाजा गाजासहित, धुलो उडाउँदै, रंगीचंगी लुगामा सजिएका पाहुना र आफन्तहरू ओइरिएका थिए। सबैले रमाइलो गर्दै विवाहको विधि पूरा गरिरहेका थिए। पुरोहितले एकपछि अर्को कर्मकाण्ड सम्झाइरहेका थिए—कहिले दुलहीको हातमा अक्षता थमाइन्थ्यो, कहिले दुलाहा–दुलहीबीच दही खुवाउने प्रथा पुरा हुन्थ्यो। दुलाहा पक्ष र दुलही पक्षबीच ठट्टा–मजाक चलिरहन्थ्यो, कतिपय बेला त मानौँ प्रतियोगिता नै भएको हो जस्तो देखिन्थ्यो। हासो, ठट्टा र रमाइलोले आँगन गुन्जायमान बनेको थियो। तर त्यो हाँसोभित्र कतै लुकेर आँसु पनि थियो। दुलही पक्षका बुबा–आमादेखि साना बालबालिकासम्म सबैको मुहारमा बिहेको खुशीसँगै बिछोडको पीडा मिसिएको देखिन्थ्यो। माधव, दुलाहा, आभ्यन्तर रूपमा अलि असजिलो महसुस गरिरहेका थिए। यो प्रेम विवाह थिएन। न त उनीहरूबीच लामो समयको चिनजान थियो। तर विवाहको रस्मले उनीहरूलाई एकैसाथ उभ्याइसकेको थियो। रष्मिका, दुलही, भित्रैभित्रै अनेक भावनाको भुमरीमा थिइन्। एकातिर उनले माइतीको मायालु काख छोडेर अज्ञात घरतर्फ यात्रा गर्नुपरेको पीडा थियो भने अर्कातिर नयाँ जीवन र नयाँ सम्बन्धको सुरुवातप्रतिको कौतुहलता पनि। बाजाको तालसँगै अन्तिम बिदाइ सुरु भयो। दुलहीलाई विदाइ गर्ने बेला, घरभरि एक किसिमको चकमन्नता छायो। आँखा रसिला भए, बोली हरायो, केवल बाजाको धुनले मात्र मौनता तोडिरहेको थियो। माइतीघरको आँगन, जहाँ उनी बाल्यकालदेखि दौडेकी थिइन्, आजदेखि पराई ठान्नुपर्ने भएको थियो।
त्यो क्षणमा रष्मिकालाई आफ्नै घरले पनि पराई नजरले हेरेको जस्तो लाग्यो। दुलाहा पक्षले हर्षोल्लासका साथ उनलाई नयाँ घरमा स्वागत गर्यो। ढोकामा दीप प्रज्वलित गरिएको थियो, अक्षता छरिएका थिए, मंगलधुन घन्किरहेको थियो। सबैको अनुहारमा उत्साह थियो। तर रष्मिकाको मनमा भने आशंका, जिज्ञासा र भावुकता मिसिएका थिए। रात छिप्पिँदै थियो। संस्कारअनुसार उनलाई दुलाहाको कोठासम्म लगियो। ढोका भित्र पस्दा उनको हृदय छिटो धड्किन थाल्यो। त्यो कोठा अब उनको नयाँ संसार थियो। झ्यालमा पर्दा तन्काइएका, फूलले सजाइएको शय्या, र मन्द बत्तीको उज्यालो—सबै कुरा नयाँ र अचम्म लाग्दो थियो। माधव पनि सोही कोठामा थिए। उनी पनि केही संकोचिला देखिन्थे। दुवैको नजर ठोक्किन्थ्यो, तर दुवै चुप रहन्थे। एकै कोठामा बसे पनि, शब्दहरू मुखसम्म आइपुगेर थामिन्थे। आखिर, आजभन्दा अघिसम्म अपरिचित रहेका दुई मान्छे आजैबाट जीवनभरका लागि संगै हिँड्ने वाचा गरेर बाँधिएका थिए। रष्मिका ढुक्क भइनन्, तर उनको मनमा अज्ञात आकर्षण पनि जागिरहेको थियो। ”—उनका लागि आत्मीयता बोकेको लाग्यो। बिस्तारै 👉 Click Here for Full Story
