मेरो मनको कुनाकाप्चामा आज पनि एउटा मीठो यादको छायाँ नाचिरहन्छ, जुन सम्झिँदा मन प्रफुल्लित हुन्छ। त्यो समयको कुरा हो जब म कक्षा ८ मा पढ्दै थिएँ। राजधानी सहरको कोलाहलबाट टाढा, एउटा रमणीय गाउँमा मेरो स्कुल थियो। स्कुलको नाम परिवर्तन गरौँ र त्यसलाई "चन्द्र ज्योति माध्यमिक विद्यालय" राखौँ। म १६ वर्षको अल्लारे केटो थिएँ। मेरो जीवन सामान्य र साधारण थियो, जसमा पढाइ र साथीभाइसँगको रमाइलो मात्र मुख्य कुरा हुन्थ्यो। एक दिन, कक्षामा एकजना नयाँ केटीको प्रवेश भयो। उसको नाम "शृजना" थियो। शृजनाको अनुहारमा एउटा शान्त र निर्दोष मुस्कान थियो, जसले सबैको मन जित्ने सामर्थ्य राख्थ्यो। ऊ पहिलो दिनदेखि नै मलाई असाध्यै मन पर्यो। पढाइमा पनि ऊ तेज थिई। स्कुलमा बिस्तारै हामीबीच मित्रता झाँगिन थाल्यो। हामी स्कुलको मैदानमा सँगै खेल्थ्यौँ, खाजा खान्थ्यौँ र कक्षामा पनि एक-अर्काको नजिकै बस्थ्यौँ। हाम्रो मित्रता यति गहिरो भयो कि हामीलाई साथीभाइले "राम-सिताको जोडी" भनेर जिस्क्याउन थालेका थिए। शृजनाको घर मेरो घरभन्दा केही पर थियो, त्यसैले हामी प्रायः पढ्नको लागि मेरो घरमा जम्मा हुन्थ्यौँ। मेरो घरको वातावरण शान्त थियो। बुबा-आमा दुवै जागिरे हुनुहुन्थ्यो, त्यसैले उहाँहरू प्रायः दिउँसो घरमा हुनुहुन्नथ्यो। यस्तोमा, मेरो घर हाम्रो पढाइको अड्डा बनेको थियो। शृजना र म कहिले गणितका हिसाबले अल्झिन्थ्यौँ त कहिले विज्ञानका जटिल सिद्धान्तहरू बुझ्ने प्रयास गर्थ्यौँ।
ती पलहरूमा हामी पढाइका कुरा मात्र गर्दैनथ्यौँ, जीवनका कुरा, सपनाका कुरा र भविष्यका कुरा पनि गर्यौँ। हाम्रो मित्रताले एउटा अर्कै मोड लियो, जुन सामान्य मित्रताभन्दा धेरै माथि थियो। एक दिन, मेरो घरमा कोही पनि थिएन। बुबा-आमा दुवै कामको सिलसिलामा बाहिर जानुभएको थियो। घरमा म र शृजना मात्र थियौँ। हामी आफ्नो कोठामा बसेर पढिरहेका थियौँ। हाम्रो मनमा कुनै प्रकारको दुविधा थिएन। हामीले एक-अर्कालाई विश्वास गर्थ्यौँ, त्यसैले निर्धक्क भएर पढ्न बस्यौँ। शृजनाले गणितको एउटा प्रश्नमा मद्दत मागिन्। म उसको नजिक गएर त्यो प्रश्न बुझाउन थालेँ। हामी यति नजिक थियौँ कि हाम्रो हात एक-अर्कासँग छोइयो। त्यो पल, हाम्रो दुई मनको दूरी शून्य भयो। हाम्रो ध्यान किताबबाट हटेर एक-अर्कातिर केन्द्रित भयो। त्यस दिन म शृजना साथ खेल्दा चल्दै मेरो हत एकसी 👉 Click Here for Full Story
