पहाडको चिसो हावा सरर बहँदै थियो, तर मेरो मनभित्र भने ज्वालामुखी दन्किरहेको थियो। आफ्नो जवानीको पवित्रता सुम्पिएको त्यो रात सम्झँदा मनमा ग्लानीको काँडा बिझेजस्तो भइरहेको थियो। बिहान सबेरै उठेर तयार त भएँ, तर मनमा कुनै उमङ्ग थिएन, खाली सुन्यता मात्रै थियो। तैपनि, बल्लतल्ल आफैँलाई बेचेर भए पनि पाएको यो जागिर गुमाउनु थिएन। पेटमा दुई गाँस हालेर म ‘सुन्दरपुर’ को कार्यालयमा पुगेँ। त्यहाँ पुग्नासाथ हाजिर पुस्तिका देखाइयो र मलाई हाजिर गर्न लगाइयो। केहीबेरमा हिजो भेटिएको सुपरभाइजर, जसको नाम मैले अहिले बिर्सेछु, ऊ आयो र भन्यो, “काव्य, तिमी आज ‘रत्ननगर’ को निर्माणाधीन पुलको काम हेर्न जानुपर्छ। ” उसले मलाई त्यहाँ पुगेर ‘विशाल’ भन्ने ठेकेदारलाई भेटेर कामको विवरण लिन पनि निर्देशन दियो। अघिल्लो दिनको घटनाले मेरो मनमा यति ठूलो बोझ थियो कि उसको मुख हेर्न पनि सकिरहेकी थिइनँ। उसले कामबारे बुझाउँदा मेरो आँखा भुइँतिर झुकेका थिए। मेरो मनमा एउटा प्रश्न 👉 Click Here for Full Story
