2020 साल लकडाउनको कुरा हो। त्यो समय सबैजना घरमै थुनिन विवश भएका थिए। म अहिले एउटा भिन्न तर मजा कुरा सुनाउँदैछु, जुन मेरो जीवनमै अच्म्मको अनुभव बन्यो।
म घरमा आमा-बुबासँग बस्छु। हाम्रो आवास रामेछापको गाउँमा छ, तीनवटा मात्रै कक्ष छन्— एउटामा आमा-बुबा सुत्नुहुन्छ, नेक्स्ट साना कक्ष मेरो, र तेस्रोलाई हामीले किचन बनाएका छौं। पुरानो आवास पहिरोले बगाएपछि अस्थायी घरमा बसिरहेका थियौं।
लकडाउन प्रारम्भ भयको केही दिनमै हाम्रो गाउँतिरबाट अङ्गकल सुपुत्र सन्देश दाई आउनुपर्ने भयो। उहाँ शहरतिर अध्ययन जानुहुन्थ्यो, तर एक्कासि लकडाउनले सारा कार बन्द भयो। साँझ आवास फर्कने प्रोजेक्ट भए पनि मार्ग नै बन्द भए पश्चात उहाँ हाम्रो घरमै अडकिनुभयो।
अब गार्हो के भयो भने सुत्ने स्थान नै थिएन। आमा-बुबा त आफ्नो रुममा, म मेरो साना कोठामा। पाहुनालाई कहाँ सुताउने भन्ने प्रश्न ब्युँझियो। पहिला आमाले भन्नुभयो, “सन्देशलाई तिम्रो रुममा भुइँमा सुताइदिऊ, झुल किनिसकेपछि व्यवस्था मिलाउँला।”
सन्देश मुस्कुराउदै भने, “म त भुईमै पल्टिन्छु दिदी, चिन्ता नलिनुस्।”
गर्मीको ऋतु भएकोले म सधैं नाइट नुहाएर झुलभित्र पस्छु। त्यो दिन पनि त्यस्तै गरें। सन्देशलाई माछेरो नलागोस् भनेर मसँगै धुप बालिदिएँ। आमा-बुबा त चाँडै निदाइ सक्नुभयो। म र सन्देश भने रुममा कुराकानी गर्दै बस्यौं।
कुराकानी गर्दै जाँदा हामीहरुलाई जानकारी नै भएन— घडीले रातिको १२ बजाइसकेको रहेछ। उहाँ गामका कुरा गर्दै हुनुहुन्थ्यो— पहाडका धारा, बाख्रा चराउन गाको रमाइला किस्सा, र बाल्यकालमा गरेको खेल। म पनि आफ्नो शहरको पढाइ, साथीहरूको कुरा सुनाउँदै थिएँ।
तर, केही समयपछि धुपको वासना हरायो, माछेरो बृद्धि हुँदै गयो। सन्देश बारम्बार हात चलाउँदै माछेरो धपाउने प्रयास गर्दै हुनुहुन्थ्यो। उहाँलाई यस्तो स्थितिमा देख्दा मलाई माया लाग्यो।
मैले भनेँ, “आज त धेरै माछेरो रहेछ, भोली झुल खरिद गरेर ल्याउँछु, अहिले सहनुस्।”
तर उहाँ सचमुचै छटपटिन थाल्नुभयो। मसँग पनि सुत्दा बोर लागि सकेको थियो। अन्ततः मैले साहस गरेर भनें, “सन्देश, आउनुस् यो झुलभित्र शय्यामा बस्नुस्, 👉 Click Here for Full Story
