गत सालको कुरा हो। म पोखराको एउटा प्रोजेक्टमा काम गर्न गाको थिएँ। हाम्रो टिमले तीन दिनसम्म स्थानीय विद्यालयमा प्रोग्राम गर्नुपर्ने भयो। त्यो विद्यालयमा नबिता नामको शिक्षिका कार्यरत थिइन्। पहिला त मात्र सामान्य चिनजान मात्रै भयो, तर जति धेरै कुरा गर्दै गयौं, उनी मलाई अझैँ पनि छेउ लाग्न थालिन्। म त्यो समय २६–२७ सालको थिएँ, ठ्याक्कै उत्साहले भरिएको उमेर। नबिताको स्वभाव नम्र र खुला थियो। उनले बोल्ने ढंगमै एउटा मिठास थियो। प्रथम दिनको काम भ्याएर हामीहरुलाई बस्नका लागि गाउँकै हेडमास्टरले एउटा घरमा व्यवस्था गरेर दिए। अचानक भेट यस्तो पर्यो कि नबितासमेत हामीसँगै बसोबास गर्न आइन्। त्यहाँदेखि हाम्रो कुरा अझ छोटो हुँदै गयो। उनी कहिले माझसँग पढाइबारे कुरा गर्थिन्, कहिले गामका रमाइला किस्सा सुनाउँथिन्। कहिलेकाहीँ हाम्रो आँखाहरू ठोक्किन्थे, र दुईटै अचानक मुस्कुराइदिन्थ्यौं। त्यस्तो क्षणमा समयको बहाव रोकिएको जस्तो लाग्थ्यो। कार्यक्रमको अन्तिम दिन बिहानै हामीहरू काठमाडौ फर्कने प्रोजेक्ट थियो। ” त्यो बेलुका मलाई निद्रै लागेन। हृदयमा अनेकौँ परिकल्पना खेलिरहे। नबितासँगको क्षण याद गर्दै गर्दा कहिले निदाएँ, थाहै भएन। बिहानै सबेरै मोबाईल बज्यो। उनी नै थिइन्। “अझै उठेका छैनौँ? ” उनको आवाजमा पातलो उदासी थियो। मैले तुरुन्तै भनेँ, “म आइरहेको छु। ” 👉 Click Here for Full Story
