मेरो नाम अभिनास हो। उमेर २७ वर्ष, अझै अविवाहित छु। मेरो जन्म र बाल्यकाल बाराको सिमरामामा बित्यो तर पछिल्ला तीन वर्षदेखि पढाइका लागि पोखरामा बस्दै आएको छु। सहरको व्यस्त जीवन, ट्राफिकको आवाज, अनगिन्ती मानिसहरूको भीड—यी सबैसँग म बिस्तारै अभ्यस्त भइसकेको छु। कलेजमा मेरा धेरै साथीहरू छन्, तर सबैभन्दा नजिक र मनको कुरासम्म शेयर गर्न सक्ने साथी भनेको रामेस कोइराला हो। ऊ मेरो जीवनको त्यो मान्छे हो जससँग स–साना कुरा झगडा भए पनि अर्को दिन हाँस्दै भेटिन्छौँ। उसको घर महेन्द्र पुल नजिक मै पर्छ र मेरो डेरा पनि त्यहीं भएकाले हामी प्रायः सँगै समय बिताउँछौं। हाम्रो कोठा पाँच मिनेटको दूरीमै भएकाले कहिलेकाहीँ पढाइको बहानामा ऊ मेरो कोठामा आउँछ, कहिले म उसकोमा पुग्छु। खासगरी परीक्षा नजिकिँदा त हामी एउटै घरमा बसेझैँ हुन्छ, रातभर नोट पल्टाउँदै, चिया उमाल्दै अनि कहिलेकाहीँ भविष्यका सपना बाँड्दै बस्छौँ। रामेसको परिवार सानो तर आत्मीय छ। उसका बुबा प्रायः व्यापारका काममा सहर बाहिर हुने गर्छन्। आमा भने घर र परिवार सम्हाल्न व्यस्त हुन्छिन्। अनि दिदी —अलिकति मिजासिलो तर सबैलाई माया गर्ने स्वभावकी। पहिलोपटक म उनको घर गएको दिन, मलाई यस्तो लाग्यो, जस्तो आफ्नो घरमै आएको जस्तो। आमा, जसलाई म “आन्टी” भन्छु, निकै आत्मीय भएर व्यवहार गर्नुहुन्थ्यो।
घरमा प्रवेश गर्नेबित्तिकै भान्साबाट आउने तातो दाल–भातको गन्ध, अनि आन्टीको मुस्कानले गर्दा म त्यहाँ आफन्तकै बीच बसिरहेको अनुभव गर्थेँ। एउटा पल सम्झिन्छु—एक दिन हामी दुवै जना पढाइमा मग्न थियौँ। अचानक भान्साबाट आवाज आयो, “अभिनास, रामेस, खाना तयार छ। ” त्यो स्वरमा यस्तो मिठास थियो कि किताब बन्द गरेर तुरुन्तै उठिहाल्न मन लाग्यो। हामी दुबै हाँस्दै भान्सातिर लाग्यौँ। खाना खान बस्दा आन्टी हाम्रा प्लेटमा झन्–झन् भात थपिदिन्थिन्। “पढाइले मात्र मान्छे हुन्न, पेट पनि भरिनु पर्छ,” भन्दै। त्यो माया, त्यो ख्याल—कसरी भन्नु, आमा सरह लाग्थ्यो। त्यतिबेला मलाई बुझियो, परिवार भनेको केवल रगतको नाता मात्र हैन रहेछ, मनले बाँधिएको डोर पनि रहेछ। हाम्रो तेस्रो वर्षको परीक्षा आउन एक हप्ता बाँकी थियो। म तयारी गर्न रामेसकै घरमा गइ बस्ने निर्णय गरेँ। 👉 Click Here for Full Story
