कार्यालयमा लामो समयदेखि थकाइ लाग्दो काम गरिरहेको थिएँ। संयोगवश केही दिनको बिदा पाएकोले म घरमै आराम गरिरहेको थिएँ। बिहान-बिहानै चिया खाएर किताब पढ्थेँ, कहिले मोबाइल स्क्रोल गर्थेँ, कहिले टिभी खोल्थेँ। त्यसैबीच एक दिन मोबाइलमा पुरानो साथी बिभाको फोन आयो। “हेलो, के छ त? आज अचानक फोन?” मैले खुसी हुँदै सोधेँ। उसको आवाज हर्षित थियो, “यसपालि छुट्टीमा म, बुबा–आमा, भाइ अनि बैनी सब काठमाडौं आएको हो। तिमी कहाँ छौ?” मैले हाँस्दै जवाफ दिएँ, “म त घरमै छु, कार्यालय बिदा छ।” “अनि भेट्न समय छ?” ऊ झन् उत्साहित भई। “अवश्य! दुई–तीन बजेतिर फोन गर्छु, भेटौँला।” “हुन्छ,” भन्दै फोन राखी। त्यो क्षणदेखि नै मनमा मिठो उत्साह पलायो। बाल्यकालदेखि चिनजान भएकी साथी भेट्न लाग्दा हृदयमा रमाइलो तरंग चलेको थियो। घडीको काँटा झन् सुस्त चलेको जस्तो लाग्यो। कहिले किताब पल्टाएँ, कहिले झ्यालबाट बाहिर हेरेँ, तर मन भने एउटै कुरामा केन्द्रित—बिभासँग भेट। ठ्याक्क दुई बज्नासाथ मैले फोन गरेँ, “बिभा, कहाँ भेट्ने?” उसले हाँस्दै भनिन्, “तिमी भन्नु जहाँ, म त्यही आउँछु।” मैले प्रस्ताव राखेँ, “महाराजगन्ज चोकमा आउँ न त।” “हुन्छ, म निस्किएँ,” उनले जवाफ दिइन्। म मोटरसाइकलमा चढेर बाटो लागेँ।
बाटोमा बाल्यकालका धेरै सम्झनाहरू आउँथे। विद्यालयमा सँगै खेलेका खेल, साथीहरूसँग गरेको रमाइलो, अनि बेलाबेलामा बिभासँगको सानो झगडा—सब कुरा याद आयो। म मुस्कुराउँदै गन्तव्यतर्फ पुगें। थोरै समयमै बिभा आइपुगिन्। उनी सजिलै चिनिने खालकी झन् हाँसिली देखिन्थिन्। लामो समयपछि भेट्दा दुवैको अनुहारमा खुसी झल्किएको थियो। “कता जाने त?” उनले सोधिन्। “पहिला त बाइकमा बस, अनि हेरौँ कहाँ रमाइलो हुन्छ,” मैले भने।
👉 Click Here for Full Story
