"हेर है, मैले कति पटक भनिसकेको, बिहान उठ्न सुत्न मार्छु!" – म रिसले चिच्याउँदै भन्थेँ। "तँलाई बिहानभरि सुत्न लाज लाग्दैन र मुर्दार!" – दिदी आरुषिले पनि त्यत्तिकै जोशमा जवाफ दिन्थिन्। यस्तै त हामी दिदी–भाइको संसार थियो। सानैदेखि झगडामै रमाउने, रिसाउने, फेरि मिल्ने। हाम्रो घरमा ममी, ड्याडी र हामी दुई दिदी–भाइ मात्र। तर झगडाको बन्धनमै हामी साथी पनि थियौँ। आरुषि दिदी मभन्दा दुई वर्ष जेठी थिइन्। उनको उमेर १७, म १५। उनीसँग झगडा गर्नु भनेको हावामा आगो बाल्ने जस्तै—क्षणमै बल्थ्यो। तर मनको गहिराइमा दिदी नै मेरो सबभन्दा नजिकको साथी थिइन्। शुक्रबारको दिन थियो। स्कूलमा हाफ छुट्टी। ममी–ड्याडी मिटिङमा जानुभएकोले घर ढिलो आउनुहुन्थ्यो। बाटोमा हामी दुबै शान्त भएर हिँड्यौँ, तर घर पस्ने बित्तिकै झगडाले ठूलो रुप लियो। "आज खाजा तैंले बनाउ!" – दिदीले आदेश दिनुभयो। "केटी भएर खाजा पनि बनाउन नसक्ने!" – मैले हाँसो गर्दै
👉 Click Here for Full Story
