एकवर्ष अगाडिको कुरा हो। मेरो गाउँ पुग्न अरू एउटा गाउँ काटेर जानुपर्ने हुन्थ्यो। त्यही गाउँमा बस्ने एउटी केटी बिनिषा मेरो मुटुमा बस्न थालेकी थिई। उसको नाम सुन्दा नै हृदय धड्किन्थ्यो। उसको अनुहार देख्दा मनमा अनौठो शान्ति आउँथ्यो। लाग्थ्यो, यो केटी बिना म अधूरो छु। उनी साँच्चिकै असाधारण थिइन्—गोरो अनुहार, लामो कपाल, निखारिएको हाँसो। गाउँमा बिनिषालाई नहेरेर हिँड्ने मान्छे कमै हुन्थे। कतिपयले त बिनिषालाई फिल्मकी हिरोइनभन्दा पनि सुन्दरी भन्थे। म पनि बिनिषाका नजरमा पर्न चाहन्थें तर जब जब नजिक जान्थें, शब्द हराएर मुख बन्द हुन्थ्यो। उनी कक्षा १० मा थिइन्, म ११ मा। हाम्रो पढाइको समय फरक भएकाले भेटघाट कम हुन्थ्यो। बिहान म कलेज जाने बेलामा कहिलेकाहीँ बाटोमा भेटिन्थ्यो। आँखा जुध्दा म हल्का मुस्कुराउँथे, उनी पनि फुस्स हाँसिदिन्थिन्। त्यो मुस्कानले मेरो दिनभरको थकाइ मेटिन्थ्यो। साथीहरूले जिस्क्याउँथे—“पर्पोज गर नत्र ढिलो हुन्छ।” तर साहस जुटाबिनिषा सकिनँ। एकदिन शुक्रबार बिहानको कुरा हो। कलेज जाँदै थिएँ। बाटोमा ठूलो भीड देखेँ। नजिक गएर थाहा पाएँ—एकजनालाई सर्पले टोकेको रहेछ। सबै मानिस अलमलमा परेका थिए—
कसरी अस्पताल लैजाने? मसँग मोटरसाइकल थियो, ढुक्कले भनेँ—“म पुर्याउँछु।” अनि बिरामीलाई अगाडि राखेर, अर्कालाई पछाडि बसालेर अस्पताल पुर्याएँ। करिब १२ किलोमिटर लामो बाटो पार गर्दा मनभरि डर थियो, तर समयमै पुर्याबिनिषा सकियो। त्यो दिनको घटनाले मेरो जीवन नै मोड्यो। कलेज फर्किँदा साथीहरू घेरिएर उभिएका थिए। त्यही बेला उनी, 👉 Click Here for Full Story
