.webp)
घरको फोन बज्यो। म अलिक अनौठो अनुभूति लिएर फोन उठाएँ। “बुनु छ?” कोसैले सोध्यो। मैले भनेँ, “बाहिर गएकी छ, तपाईं को बोल्दै हुनुहुन्छ?” अर्कोतर्फ मीठो स्वरले बोल्यो, “म बबिता बोल्दैछु।” आवाज यति मिठो थियो कि सुनिँदै सधैं मन हल्का हुने जस्तो। मैले हाँस्दै भनेँ, “तिमी बुनुको साथी हौ भने।” उ हाँस्दै भनिन्, “हो, ठीकै भन्यौ।” हामीले सानो कुराकानी सुरु गर्यौं। मैले विद्यालयको कुरा सोधेँ, बबिताले भनिन्, “लिटिल एन्जल्स।” अनि एक रमाइलो कुरा खुल्यो—हामी दुवै एसएलसी दिन लागेका थियौं। मलाई बबितासँग गफ गर्न रमाइलो लाग्यो। मैले बबिताको आवाजको तारीफ गर्दै भनेँ, “तिम्रो स्वर साँच्चिकै मिठो छ, त्यसैले म कुरा गरिरहेँ।” बबिताले हाँस्दै धन्यवाद भनिन्। अनि हामीले अलिक व्यक्तिगत कुरा साझा गर्यौं—नाम, उमेर, र रुचिहरू।
म अलिकै जटिल तर रमाइलो शैलीमा “म तिमी भन्दा थोरै जेठो छु” भनेँ। बबिताले हाँस्दै भनिन्, “म्याचोर मानिसहरू मलाई मन पर्छ।” त्यो क्षण साँच्चै मन छुने थियो। हाम्रो संवाद दिन–रात सधैं चलिरह्यो। बिहान, साँझ, स्कूल जाने बेलामा, परीक्षा तयारी गर्दा पनि फोन बिच्चै बज्थ्यो। कहिलेकाहीँ बबिताले पढ्न बोर भएर मलाई फोन गरिन्, अनि म खुशी भएर बबिताको साथ दिन तयार थिएँ। हामीले एकअर्काको पढाइ, रुचि र सपनाहरूको बारेमा कुरा गर्यौं। समय बित्दै गयो, हामी एकअर्कालाई अझ नजिक चिन्ने भयौं। बबिताले आफ्ना अनुभवहरू, परिवार र दैनिक जीवनका कुरा बताउन थालिन्। म रमाईलो तर समझदारीपूर्वक कुरा सुन्दै थिएँ। बबिताको सानो डर, खुशी र उत्साह—सबै कुरा म संग साझा गर्थिन्। हामीबीचको मित्रता बिस्तारै गहिरो माया र भरोसामा बदलिँदै गयो। एकदिन, हामीले नजिकैको भविष्यका योजनाहरूको बारेमा कुरा गर्यौं। बबिताले आफ्नो एसएलसी पछि काठमाण्डुमा नर्सिङ तयारी कक्षामा भाग लिन लागेको सुनायो। मैले हाँस्दै भनें, “त्यो त राम्रो कुरा हो। हामी अझ राम्रोसँग भेट्न पाउनेछौं।” बबिताले पनि मुस्कानसहित उत्तर दिइन्। हाम्रो सानो 👉 Click Here for Full Story
