प्रभाकर दाइ गाउँको सबैभन्दा ठूलो पसलका मालिक थिए। उनी घरका एक मात्र छोरा, दुई दिदी र एक बहिनी सबैको बिहे भइसकेको थियो। हजुरबाको पालादेखि चलिरहेको पसल गाउँकै गौरव मानिन्थ्यो। तल्लो तलामा पसल, माथिल्लो तलामा बसोबास, अनि पसल बजारकै अग्लो ठाउँमा भएकाले पुरै बजार उघारिएको देखिन्थ्यो। प्रभाकर दाइ ३५ वर्ष पुगेका थिए तर अझै अविवाहित। गाउँका बुढाबुढीहरू भन्थे, “धन, इज्जत, ठाँट सबै छ, अब त प्रभाकरको बिहे गर्नुपर्छ।” धेरै कुराकानीपछि अन्ततः हेटौडाकी धनाढ्य परिवारकी छोरी पल्लबीसँग प्रभाकर दाइको विवाह पक्का भयो। जन्ती जाने दिन गाउँभरि उत्साह छाएको थियो। म पनि त्यतिबेला आठ कक्षामा पढ्दै थिएँ।
साथीहरूसँगै जन्तीमा गएर बेहुलीको पहिलो दर्शन गरेको दिन अझै सम्झनामा ताजा छ। जब पल्लबी दुलही बनेर आँगनमा उत्रिइन्, सबैको आँखा उनीमामात्रै अडिएको थियो। गाउँमा यसअघि यति रूपश्री युवती कसैले देखेको थिएन होला। गोरी-गोरी अनुहार, भित्रैदेखि चम्किने मुस्कान, अनि नयनमा एउटा अनौठो आकर्षण। गाउँका केटाकेटीदेखि बुढाबुढीसम्म सबै दंग परेका थिए। विवाहपश्चात् केही दिन त पल्लबी आफन्त भेटघाटमा व्यस्त भइन्। तर केही समयपछि उनले नै पसल सम्हाल्न थालिन्। त्यहाँबाटै उनको नयाँ कथा सुरु भयो। पहिले बिहान बेलुकी मात्रै गाह्रक आउँथे, दिउँसो पसल सुनसान हुन्थ्यो। तर पल्लबी आएपछि मानौँ पसलमा जादू चल्यो। चिया पिउन आउनेको लर्को लाग्न थाल्यो, हाँसो-ठट्टाले पसल गुञ्जिन्थ्यो। अरु पसलेहरू चकित भए—पहिले पसलमा दुई चार जना मात्रै बस्ने, अबचाहिँ ठाँटै बदलिएको। पल्लबीले सबैलाई मुस्कानसहित स्वागत गर्थिन्। कसैलाई चिया हालिदिँदा, कसैलाई सामान मिलाइदिँदा, उनको बोलीमा त्यस्तो मिठास हुन्थ्यो कि जसले पनि फेरि पसल आउने मन गर्थ्यो। गाउँका केटा-केटीहरू पनि उनलाई “भाउजु” भनेर बोलाउन थाले। म अझै आठ कक्षामै थिएँ। तर पल्लबी मिस भने मास्टर पढेकी थिइन्। गाउँकै स्कुलमा स्वास्थ्य र वातावरण विषय पढाउन शिक्षक चाहिएको हुँदा उनले नै जिम्मा लिइन्। अब उनी सबैका लागि पल्लबी भाउजु मात्र नभई “पल्लबी मिस” पनि बनिन्। हामी विद्यार्थीहरू बिहान लाइनमा उभिँदा नै उनी देखिन्थिन्। कुर्ता-सुरुवाल, सलले सजिएकी उनी जब कक्षामा प्रवेश गर्थिन्,
👉 Click Here for Full Story
पल्लबी मिस लाई गरेको कथा । Pallawi MIsalaai Gareko Kathaa । Nepali oNLINE Story Pdf
प्रभाकर दाइ गाउँको सबैभन्दा ठूलो पसलका मालिक थिए। उनी घरका एक मात्र छोरा, दुई दिदी र एक बहिनी सबैको बिहे भइसकेको थियो। हजुरबाको पालादेखि चलिरहेको पसल गाउँकै गौरव मानिन्थ्यो। तल्लो तलामा पसल, माथिल्लो तलामा बसोबास, अनि पसल बजारकै अग्लो ठाउँमा भएकाले पुरै बजार उघारिएको देखिन्थ्यो। प्रभाकर दाइ ३५ वर्ष पुगेका थिए तर अझै अविवाहित। गाउँका बुढाबुढीहरू भन्थे, “धन, इज्जत, ठाँट सबै छ, अब त प्रभाकरको बिहे गर्नुपर्छ।” धेरै कुराकानीपछि अन्ततः हेटौडाकी धनाढ्य परिवारकी छोरी पल्लबीसँग प्रभाकर दाइको विवाह पक्का भयो। जन्ती जाने दिन गाउँभरि उत्साह छाएको थियो। म पनि त्यतिबेला आठ कक्षामा पढ्दै थिएँ।
साथीहरूसँगै जन्तीमा गएर बेहुलीको पहिलो दर्शन गरेको दिन अझै सम्झनामा ताजा छ। जब पल्लबी दुलही बनेर आँगनमा उत्रिइन्, सबैको आँखा उनीमामात्रै अडिएको थियो। गाउँमा यसअघि यति रूपश्री युवती कसैले देखेको थिएन होला। गोरी-गोरी अनुहार, भित्रैदेखि चम्किने मुस्कान, अनि नयनमा एउटा अनौठो आकर्षण। गाउँका केटाकेटीदेखि बुढाबुढीसम्म सबै दंग परेका थिए। विवाहपश्चात् केही दिन त पल्लबी आफन्त भेटघाटमा व्यस्त भइन्। तर केही समयपछि उनले नै पसल सम्हाल्न थालिन्। त्यहाँबाटै उनको नयाँ कथा सुरु भयो। पहिले बिहान बेलुकी मात्रै गाह्रक आउँथे, दिउँसो पसल सुनसान हुन्थ्यो। तर पल्लबी आएपछि मानौँ पसलमा जादू चल्यो। चिया पिउन आउनेको लर्को लाग्न थाल्यो, हाँसो-ठट्टाले पसल गुञ्जिन्थ्यो। अरु पसलेहरू चकित भए—पहिले पसलमा दुई चार जना मात्रै बस्ने, अबचाहिँ ठाँटै बदलिएको। पल्लबीले सबैलाई मुस्कानसहित स्वागत गर्थिन्। कसैलाई चिया हालिदिँदा, कसैलाई सामान मिलाइदिँदा, उनको बोलीमा त्यस्तो मिठास हुन्थ्यो कि जसले पनि फेरि पसल आउने मन गर्थ्यो। गाउँका केटा-केटीहरू पनि उनलाई “भाउजु” भनेर बोलाउन थाले। म अझै आठ कक्षामै थिएँ। तर पल्लबी मिस भने मास्टर पढेकी थिइन्। गाउँकै स्कुलमा स्वास्थ्य र वातावरण विषय पढाउन शिक्षक चाहिएको हुँदा उनले नै जिम्मा लिइन्। अब उनी सबैका लागि पल्लबी भाउजु मात्र नभई “पल्लबी मिस” पनि बनिन्। हामी विद्यार्थीहरू बिहान लाइनमा उभिँदा नै उनी देखिन्थिन्। कुर्ता-सुरुवाल, सलले सजिएकी उनी जब कक्षामा प्रवेश गर्थिन्,
👉 Click Here for Full Story
