यो कहानी लगभग २० वर्षअघिको हो, जब नेपालमा इन्टरनेट अहिले भर्खरै अहिले भर्खरै फैलिन सुरु गरेको थियो । गाउँ–शहरमा साइबर क्याफे खोल्नु भनेको ठूला वाणिज्य झैं मानिन्थ्यो । त्यतिबेला पोखराको न्युरोडमा मैले एउटा साना साइबर र प्रिन्ट दुकान चलाएको थिएँ । मेरो पसलमा नियमित आउने १ जाना तरुनी थिइन्, जस्को नाउँ थियो निर्जरा थापा । उनी शिक्षण पेशामा थिइन्, तर कम्प्युटरमा खासै दखल नभएकी कारण साना साना कामका लागि साइबरमा आउनु पर्थ्यो । कहिले ईमेल चेक गर्न, कहिले भाईबरमा विदेशमा काम गरिरहेका दाइसँग कुरा गर्न, त कहिले विद्यार्थीका लागि नोट्स टाइप गर्न । निर्जरा आउँदाखेरि साइबरको वातावरण नै बदलिन्थ्यो । उनी धेरै आत्मविश्वासी स्वभावकी थिइन्, हाँस्दा पूरा कक्ष उज्यालो हुने गर्दथो । उनको लजालु तर मधुर बोलीले साइबरमा बस्ने अन्य केटाकेटीहरू पनि मजा मान्थे । म त अझ उनको मुस्कान देख्दा काम नै बिर्सिएर हेरी रहन्थेँ । १ दिन उनी प्रिन्ट गर्न आएका नोट्स धेरै छोटो रहेछ । प्रिन्टर चल्दै गर्दा हामीबीच कुराकानी चलेकै चलेकै गयो । उनले आफ्नो जीवनको धेरै कुरा सुनाइन् — उन्का श्रीमान काठमाण्डौमा रोजगार गर्दछन, तर महिनौँ महिनासम्म भेटघाट आउन भेट्टाउँदैनन् रे । परिवारको जवाफदेहिता, टाढाको दूरी, र दैनिकीको थकाईले गर्दा उनी कहिलेकाहीँ धेरै रित्तो अनुभव गर्ने बताइन् ।
मैले पनि आफ्नो कुरा सुनाएँ । बिहानै साइबर, साँझ घर—जीवन त्यही पुरानो चक्रमा घुमिरहेको छ । कहिलेकाहीँ लाग्छ, यस्तै जिन्दगीमै रमाउनु पर्छ कि भन्ने । त्यसपछि हामीहरू नियमित मित्र बन्यौं । उनी कहिले टी लिएर आउथिन्, कहिले मलाई पुस्तक अध्ययन सुझाब गर्थिन् । म त अझ निर्जराको त्यो सहज स्वभावमा आकर्षित हुँदै गइरहेको थिएँ । १ साँझ साइबर बन्द गर्ने समय आयो । निर्जरा पनि त्यही समय आफ्नो प्रिन्ट लिन बसिरहेकी थिइन् । बाहिर पातलो वर्षा परेको थियो । छाता नभएकी उनी डोर छेउमै रोकिइन् । म पनि डोर तालेको ताले गर्दै उनीलाई चिसो भएको सडकतिर हेरिरहेको थिएँ । 👉 Click Here for Full Story
