म पेसाले खलासी हुँ। प्रायः रात्री बसमै यात्रु बोकेर यात्रामा निस्किनु मेरो दैनिकी जस्तै भइसकेको छ। यात्रुहरू असंख्य भेटिन्छन्, कहिलेकाहीँ गुनासो, कहिलेकाहीँ रमाइलो, त कहिले झगडा–सबै अनुभव एउटै किसिमका लाग्छन्। तर त्यो रातको घटना भने, अरू सबैभन्दा फरक, जीवनभर नसकिने गरी स्मृतिको पानामा कोरिएको छ।
त्यो रात बस स्टेशनबाट हाम्रो बस छुट्दै थियो। म यात्रुहरूलाई सिट देखाउँदै व्यस्त थिएँ। यतिबेला मेरी नजर अडियो—पहेँलो कुर्ता, कालो सुर्वाल, खुट्टामा अग्ला हिल, रेशमी कपाल समीरमा अल्झिएर बगिरहेको। उनको उपस्थितिले मानौँ रातलाई चन्द्रमाको उज्यालो थपिदिएको थियो। बसमा चढ्ने क्षणमै उनले सबैलाई आकर्षित गरिसकेकी थिइन्, तर मेरो नजरमा भने उनी मानौँ कुनै उपन्यासकी नायिका भइन्।
बस हिँड्यो, यात्रुहरू आ–आफ्नै दुनियाँमा हराए। म भने हिम्मत बटुल्दै उनको सिटतिर लागेँ। उनी झ्यालपट्टि सरिन्, फोन कानमा लगाइन्। म केही भन्न खोज्थेँ, उनी कहिले हल्का हाँस्ने, कहिले रिसाएझैँ देखिने। उनको प्रत्येक हावभावले मलाई झन् तानिरहेको थियो।
बस बिस्तारै अन्धकारमय बाटो काट्दै थियो। झ्याल बाहिर सडकबत्तीको धिपधिपो भित्र छिर्दा,
👉 Click Here for Full Story
