निमिसासँग मेरो पहिलो भेट साधारण ठाउँमा भए पनि असाधारण अनुभव थियो। त्यतिबेला उनी साडीमा थिइन्। उनको चाल–ढाल, अनुहारको चमक, र आँखाको मुस्कानले मलाई अचम्मैको तान्यो। त्यो क्षण यति बलियो थियो कि वरिपरिको भीड, आवाज, सबै हराएजस्तो लाग्यो। मेरो नजर केवल उनैमाथि अडियो। उनीसँग परिचय भएको बेला उनले हल्का हाँस्दै, “नमस्ते” मात्र भनेकी थिइन्। तर त्यो नमस्तेभित्रै अनगिन्ती कुरा लुकेका थिए—नजिकिन खोज्ने चाहना, जिज्ञासा, र अप्रत्यक्ष आकर्षण। त्यो दिनदेखि नै, निमिसा मेरो मनको कुनामा बसिन्। हामी बिस्तारै नजिकिन थाल्यौँ। पहिले सानो–सानो कुरा मात्र हुन्थ्यो—जस्तै मौसमको चर्चा, कामको व्यस्तता, वा सामान्य मजाक। तर त्यो सामान्यतामा पनि खास आकर्षण थियो। उनको हाँसोमा खै के थियो, मेरो दिनभरिको थकानै हराउँथ्यो। उनी सधैं सरल तर मोहक पोशाकमा देखिन्थिन्। चाहे साडी होस् वा सानो ड्रेस, उनको उपस्थितिले वरिपरिको माहोल नै बदलिदिन्थ्यो। समयसँगै हामीबीच विश्वास बढ्दै गयो। म उनलाई आफ्ना बाल्यकालका सम्झनाहरू सुनाउँथेँ, उनले आफ्ना सपना र डर बाँड्थिन्। कहिलेकाहीँ हामी सोफामा बस्छौं, चिया पिउँछौं, अनि कुरा गर्दै गर्दा समयको हिसाब हराउँछ। त्यो निकटता बिस्तारै भावनात्मक आकर्षणमा बदलिन थाल्यो। उनको हाँसो अब केवल रमाइलो लाग्दैनथ्यो—अब त त्यो हाँसो मेरो लागि आवश्यकता
👉 Click Here for Full Story
