‘भाइ, एउटा कागज गाउँ पठाउनुपर्छ, लगिदिन्छस्?’ काठमाडौंमा बस्दै आएका दाइको फोन आयो। ‘हुन्छ नि दाइ,’ मैले तुरुन्तै जवाफ दिएँ। ‘अनि जानु अघि मेरो कोठामा पसिहाल है,’ दाइले भनेपछि हामीले फोन राख्यौँ। केही दिनपछि दिउँसोतिर म उनको आवासतिर लागेँ। ढोकामा बेल बजाएँ। ढोका खोलेकी थिइन्—पहिले भेटेकी दाइकी कान्छी बहिनी, नम्रता। अब उनी फुच्चीभन्दा पर भइसकेकी थिइन्, ठ्याक्कै जवान भएर झल्किएकी। ‘दाइ हुनुहुन्न?’ मैले सोधेँ। ‘अहिले अफिस गइसक्नुभयो। तर तपाईंलाई यो कागज दिनु भा’को छ,’ उनले मुस्कुराउँदै उत्तर दिइन्। भित्र पस्दा, घर एकदमै शान्त थियो। टिभी चलिरहेको थियो, उनी एक्लै हेर्दै थिइन्। मैले कागज झोलामा राखेँ। त्यत्तिकैमा उनले भने, ‘तपाईं चिया खानुहुन्छ?’ ‘अवश्य,’ मैले भनिदिएँ। उनी भान्सातिर लागिन्, म पनि पछि पछि गएँ। भान्सामा उनको चलदोपल्दो हाउभाउ देख्दा मनमा एउटा अज्ञात आकर्षण पैदा भयो।
म मजाक गर्दै उनको आँखा ढाकिदिँदै भनेँ, ‘कसले चिया बनाउन आएको होला?’ नम्रता मुस्कुराइन्, ‘तपाईं पनि न, सधैंजस्तो।’ त्यो साधारण क्षणले नै एक किसिमको नजिकपन ल्याइरहेको महसुस भयो। उनले चिया बनाएर कपमा हालिन्। हामी दुवै टिभी कोठामा फर्कियौँ र सोफामा नजिकै बसेर चिया पियौँ।
👉 Click Here for Full Story
