म राजकुमार, पोखरा नयाँबजारमा बस्छु । सत्र वर्षदेखि मेरो एउटा सानो चलचित्र पसल छ । छोरी जन्मिएको सालमै मैले यो व्यवसाय सुरु गरेको हुँ । दिनहुँ पसल खोल्ने–बन्द गर्ने काम, नयाँ फिल्म खोज्ने, पुराना सि.डी. मिलाउने—यिनै काममा मेरो जीवन बित्दै गएको थियो । मेरो श्रीमती रुक्सना बिहान–बेलुकी पसलमा सहयोग गर्थिन् । कहिलेकाहीँ त म घर बाहिर हिँड्दा पसल नै उहाँले समाल्नुहुन्थ्यो । रुक्सना स्वभावले शान्त, तर मनले निकै चञ्चल थिइन् । उहाँसँगको मेरो सम्बन्ध साथीझैँ, कहिलेकाहीँ प्रेमी–प्रेमिकाझैँ रमाइलो हुन्थ्यो । मेरो छोरी रिती भने पढाइमै व्यस्त हुन्थी । त्यतिबेला उनी १२ कक्षाको तयारी गर्दै थिइन्, तर हामीलाई उहाँको मेहेनतप्रति पूरा भरोसा थियो । परिवारको यस्तो साधारण तर रमाइलो जीवन चलिरहेको थियो, तर २०७२ साल बैशाख १२ गते आइपुगेपछि सबै कुरा बदलियो । त्यो दिन, म घरमै थिएँ । टिभी चलिरहेको थियो, रिती मेरो नजिकै बसिरहेकी थिइन् । अचानक घर हल्लियो, टिभी खस्ला जस्तो भयो । "बाबा! भुइँचालो आयो!" भन्दै रितीले मेरो हात समातिन् । हामी दुवै ढोकाको चौकोसमा बसेर करिब दुई मिनेटसम्मको ठूलो कम्पन सह्यौं । त्यो क्षणमा परिवार, जीवन, प्रेम—सबै कुरा कति मूल्यवान् रहेछन् भन्ने अनुभूति भयो । भुइँचालोपछि हामी आँगनतिर निस्क्यौं । रुक्सना पसलमा थिइन्, मोबाइलले सम्पर्क नै गर्न नसक्दा मनमा भयको बादल छायो । म र रिती हतारहतार पसलतिर लाग्यौं । बाटोमै फेरि अर्को झट्का आयो, रिती डरले मलाई अँचेटेर अडिइन् । म पनि त्यही पलमा बुझ्दै थिएँ—परिवार भनेको त केवल रक्त–सम्बन्ध मात्र होइन रहेछ, त्यो त आत्माको गहिरो नाता रहेछ । पसलमा पुग्दा सामानहरू भुइँमा खसेर छरपस्ट भएका थिए । रुक्सना भने सडक किनारमा रोइरहेकी थिइन्, एकछिन उहाँलाई अँगालो हालेर सान्त्वना दिएँ । त्यो क्षणमा शब्दको कुनै अर्थ थिएन, केवल मुटुको धड्कनले मात्र एकअर्कालाई सान्त्वना दिइरहेको थियो । हामीलाई केही दिनसम्म घरमा बस्न डर लाग्यो, त्यसैले पालमा रात बितायौं ।
👉 Click Here for Full Story
मेरी प्यारी छोरी Meri Pyaari chhori new। nepali Best online Story
म राजकुमार, पोखरा नयाँबजारमा बस्छु । सत्र वर्षदेखि मेरो एउटा सानो चलचित्र पसल छ । छोरी जन्मिएको सालमै मैले यो व्यवसाय सुरु गरेको हुँ । दिनहुँ पसल खोल्ने–बन्द गर्ने काम, नयाँ फिल्म खोज्ने, पुराना सि.डी. मिलाउने—यिनै काममा मेरो जीवन बित्दै गएको थियो । मेरो श्रीमती रुक्सना बिहान–बेलुकी पसलमा सहयोग गर्थिन् । कहिलेकाहीँ त म घर बाहिर हिँड्दा पसल नै उहाँले समाल्नुहुन्थ्यो । रुक्सना स्वभावले शान्त, तर मनले निकै चञ्चल थिइन् । उहाँसँगको मेरो सम्बन्ध साथीझैँ, कहिलेकाहीँ प्रेमी–प्रेमिकाझैँ रमाइलो हुन्थ्यो । मेरो छोरी रिती भने पढाइमै व्यस्त हुन्थी । त्यतिबेला उनी १२ कक्षाको तयारी गर्दै थिइन्, तर हामीलाई उहाँको मेहेनतप्रति पूरा भरोसा थियो । परिवारको यस्तो साधारण तर रमाइलो जीवन चलिरहेको थियो, तर २०७२ साल बैशाख १२ गते आइपुगेपछि सबै कुरा बदलियो । त्यो दिन, म घरमै थिएँ । टिभी चलिरहेको थियो, रिती मेरो नजिकै बसिरहेकी थिइन् । अचानक घर हल्लियो, टिभी खस्ला जस्तो भयो । "बाबा! भुइँचालो आयो!" भन्दै रितीले मेरो हात समातिन् । हामी दुवै ढोकाको चौकोसमा बसेर करिब दुई मिनेटसम्मको ठूलो कम्पन सह्यौं । त्यो क्षणमा परिवार, जीवन, प्रेम—सबै कुरा कति मूल्यवान् रहेछन् भन्ने अनुभूति भयो । भुइँचालोपछि हामी आँगनतिर निस्क्यौं । रुक्सना पसलमा थिइन्, मोबाइलले सम्पर्क नै गर्न नसक्दा मनमा भयको बादल छायो । म र रिती हतारहतार पसलतिर लाग्यौं । बाटोमै फेरि अर्को झट्का आयो, रिती डरले मलाई अँचेटेर अडिइन् । म पनि त्यही पलमा बुझ्दै थिएँ—परिवार भनेको त केवल रक्त–सम्बन्ध मात्र होइन रहेछ, त्यो त आत्माको गहिरो नाता रहेछ । पसलमा पुग्दा सामानहरू भुइँमा खसेर छरपस्ट भएका थिए । रुक्सना भने सडक किनारमा रोइरहेकी थिइन्, एकछिन उहाँलाई अँगालो हालेर सान्त्वना दिएँ । त्यो क्षणमा शब्दको कुनै अर्थ थिएन, केवल मुटुको धड्कनले मात्र एकअर्कालाई सान्त्वना दिइरहेको थियो । हामीलाई केही दिनसम्म घरमा बस्न डर लाग्यो, त्यसैले पालमा रात बितायौं ।
👉 Click Here for Full Story
