सानो छँदै घरभित्र म खासै कामको चापमा परिनँ। म घरकी कान्छी छोरी, त्यसैले भान्सामा पनि मामुली काम मात्रै गर्नुपर्ने। दाजु त अल्छीको खानी, सधैं ओछ्यानमै पसारिएका। ममी बिहानदेखि बेलुकीसम्म “यो गर्, त्यो नगर्” भन्दै किचकिच गरिरहनुहुन्थ्यो। बाबुचाहिँ एकदमै निस्फिक्री, घरमा जे भयो त्यही सहेर बस्ने स्वभाव। मैले आफ्नो बाल्य र किशोरावस्था काठमाडौंमै बिताएँ। विद्यालयदेखि प्लस टु पढ्ने कलेजसम्म सबै घर छेउमै थियो। सुरुमा त सजिलो लाग्थ्यो, तर पछि बुझ्दा त्यो सजिलोमा पनि असजिलो लुकेको रहेछ। क्लास सकिएलगत्तै घर पुग्नुपर्ने, बहाना बनाउन सजिलो नहुने।
यदि टाढा पढ्ने भए त "कलेजमा काम छ, साथीहरूसँग घुम्नुपर्ने भयो" भनेर सजिलै समय निकाल्न सकिन्थ्यो होला। प्लस टु सक्दा–नसक्दै मामाको छोरा रोशन काठमाडौंमा आएर मेरो आवास छेउमै कोठा लिएर बस्न थाले। उनी बेलाबेलामा हाम्रो घर आउँथे। दाजुसँग उनको मित्रता गहिरिँदै गयो—संगै चिया खाने, वाइन चख्ने, बेलाबेलामा घुम्न जाने। सुरुमा त म उनलाई खास ध्यान दिन्नथेँ, तर त्यो वर्षको तिहारमा भने केही फरक भयो। त्यो मेरो लागि विशेष तिहार थियो। पहिलोपटक रोशन दाइलाई टीका लगाउँदा मनमा अनौठो लहर चल्यो। परम्परा अनुसार दाजुभाइको शिरमा तेल दलिदिने चलन थियो। आफ्नै दाजुलाई त पटक–पटक लगाइसकेको, तर रोशन दाइको निधार छोँदा भने हृदयमै एक किसिमको चहलपहल भयो। त्यो अनुभूति नयाँ थियो, बुझ्न नसक्ने तर भुल्न पनि नसक्ने। सारा दिन त्यो महसुस मनभित्र गुनगुनाइरह्यो। त्यसपछि म स्नातक पढ्न टाढाको कलेजमा भर्ना भएँ। उद्देश्य स्पष्ट थियो—पढाइसँगै घुमघाम र रमाइलोको पनि अवसर खोज्ने। तर कलेज यति टाढा थियो कि आवतजावतमै घण्टौँ खर्चिनुपर्थ्यो। साथीहरूसँग धेरै घुलमिल हुने बानी थिएन, त्यसैले म प्रायः एक्लै हुन्थेँ। कोही केटाहरू बोल्न आए पनि चासो जगाउने ठाउँ मनभित्र थिएन। तर, रोशन दाइ भने कहिलेकाहीँ भेट्न आउँथे। फिल्म हेर्न जाने प्रस्ताव गर्थे, कफी पिउन बोलाउँथे। त्यो समयसम्म त हामीबीच तीन पटक तिहारको टीकाले सम्बन्धलाई अझ नजिक बनाइसकेको थियो। उनीसँग निस्कँदा असजिलो हुँदैनथ्यो। बरु, एकदमै स्वतन्त्र महसुस हुन्थ्यो। तेस्रो वर्षको अन्त्यतिर आइपुग्दा त हामी काठमाडौंका करिब सबै कुनामा पुगिसकेका थियौँ। कहिलेकाहीँ त उनी बाइकमा लिएर उपत्यकाबाहिर पनि लैजान्थे। नुवाकोटका
👉 Click Here for Full Story
दाइले मेरो सिल तोड्यो । Daile Mero Sheel Todyo । Nepali Top online Story
सानो छँदै घरभित्र म खासै कामको चापमा परिनँ। म घरकी कान्छी छोरी, त्यसैले भान्सामा पनि मामुली काम मात्रै गर्नुपर्ने। दाजु त अल्छीको खानी, सधैं ओछ्यानमै पसारिएका। ममी बिहानदेखि बेलुकीसम्म “यो गर्, त्यो नगर्” भन्दै किचकिच गरिरहनुहुन्थ्यो। बाबुचाहिँ एकदमै निस्फिक्री, घरमा जे भयो त्यही सहेर बस्ने स्वभाव। मैले आफ्नो बाल्य र किशोरावस्था काठमाडौंमै बिताएँ। विद्यालयदेखि प्लस टु पढ्ने कलेजसम्म सबै घर छेउमै थियो। सुरुमा त सजिलो लाग्थ्यो, तर पछि बुझ्दा त्यो सजिलोमा पनि असजिलो लुकेको रहेछ। क्लास सकिएलगत्तै घर पुग्नुपर्ने, बहाना बनाउन सजिलो नहुने।
यदि टाढा पढ्ने भए त "कलेजमा काम छ, साथीहरूसँग घुम्नुपर्ने भयो" भनेर सजिलै समय निकाल्न सकिन्थ्यो होला। प्लस टु सक्दा–नसक्दै मामाको छोरा रोशन काठमाडौंमा आएर मेरो आवास छेउमै कोठा लिएर बस्न थाले। उनी बेलाबेलामा हाम्रो घर आउँथे। दाजुसँग उनको मित्रता गहिरिँदै गयो—संगै चिया खाने, वाइन चख्ने, बेलाबेलामा घुम्न जाने। सुरुमा त म उनलाई खास ध्यान दिन्नथेँ, तर त्यो वर्षको तिहारमा भने केही फरक भयो। त्यो मेरो लागि विशेष तिहार थियो। पहिलोपटक रोशन दाइलाई टीका लगाउँदा मनमा अनौठो लहर चल्यो। परम्परा अनुसार दाजुभाइको शिरमा तेल दलिदिने चलन थियो। आफ्नै दाजुलाई त पटक–पटक लगाइसकेको, तर रोशन दाइको निधार छोँदा भने हृदयमै एक किसिमको चहलपहल भयो। त्यो अनुभूति नयाँ थियो, बुझ्न नसक्ने तर भुल्न पनि नसक्ने। सारा दिन त्यो महसुस मनभित्र गुनगुनाइरह्यो। त्यसपछि म स्नातक पढ्न टाढाको कलेजमा भर्ना भएँ। उद्देश्य स्पष्ट थियो—पढाइसँगै घुमघाम र रमाइलोको पनि अवसर खोज्ने। तर कलेज यति टाढा थियो कि आवतजावतमै घण्टौँ खर्चिनुपर्थ्यो। साथीहरूसँग धेरै घुलमिल हुने बानी थिएन, त्यसैले म प्रायः एक्लै हुन्थेँ। कोही केटाहरू बोल्न आए पनि चासो जगाउने ठाउँ मनभित्र थिएन। तर, रोशन दाइ भने कहिलेकाहीँ भेट्न आउँथे। फिल्म हेर्न जाने प्रस्ताव गर्थे, कफी पिउन बोलाउँथे। त्यो समयसम्म त हामीबीच तीन पटक तिहारको टीकाले सम्बन्धलाई अझ नजिक बनाइसकेको थियो। उनीसँग निस्कँदा असजिलो हुँदैनथ्यो। बरु, एकदमै स्वतन्त्र महसुस हुन्थ्यो। तेस्रो वर्षको अन्त्यतिर आइपुग्दा त हामी काठमाडौंका करिब सबै कुनामा पुगिसकेका थियौँ। कहिलेकाहीँ त उनी बाइकमा लिएर उपत्यकाबाहिर पनि लैजान्थे। नुवाकोटका
👉 Click Here for Full Story
