मेरी पूर्व प्रेमिका “चाहना” काठमाडौँ आउने खबर पाएदेखि नै मेरो मन असामान्य ढङ्गले तात्न थालेको थियो। उसको नाम सुन्दा मात्रै मनमा अनगिन्ती पुराना सम्झनाहरू बग्न थाल्थे। हाम्रो कथा छोटो भए पनि त्यतिबेला ती दिनहरू निकै गहिरा थिए। तीन वर्षअघि हामी दुबै थाकेर, आफ्ना–आफ्नै बाटो रोज्ने सहमतिमा छुट्टिएका थियौँ। त्यतिबेला लाग्थ्यो, अब कहिल्यै भेटिँदैन, कुरा हुँदैन होला।
तर समय पनि कस्तो विचित्र! एक दिन उसले अचानक फोन गर्यो। आवाज सुन्दा पहिलो क्षणमै शरीरमा सिरसिरि उठ्यो। उसले साधारण हालखबर सोधेको थियो, तर त्यो साधारण कुरा नै असाधारण बन्यो। गफगाफ लामो हुँदै गयो। हामी दुबै एक्लो जीवन बिताइरहेका रहेछौँ। पुराना दिनका कुरा गर्दै जाँदा, कहिले रिसाएका, कहिले रमाएका, कहिले मन परेका क्षणहरू सम्झिँदा, लाग्थ्यो त्यो समय फेरी फर्कियोस्। एक फोनले हाम्रो दूरी घटाइदिएको थियो। फोन पछिका रातहरू विशेष बन्दै गए। कहिलेकाहीँ हामी बाल्यकालका सपना सम्झिन्थ्यौँ, कहिले काठमाडौंका गल्ली–गल्ली घुमेका क्षण, त कहिले रमाइला झगडासम्म पनि हाँस्दै बोल्थ्यौँ। अनि धीरे–धीरे, कुरा भावनामा डुब्न थाल्यो। उसको आवाजमा अझै त्यही मिठास थियो, जुन तीन वर्षअघि सुनेको थिएँ। चाहनाले भनेकी थिई, “काठमाडौँ आउँदा तिमीलाई भेट्न मन छ।” त्यो सुन्दा मन एकैछिनमा हल्का र भारी दुबै भयो। हल्का यसकारण कि फेरि देख्ने मौका पाउने, भारी यसकारण कि भेट्दा के हुने होला भन्ने अनगिन्ती प्रश्नहरू। मलाई अझै सम्झना छ, हाम्रो सम्बन्धमा हुँदा हामीले कहिल्यै लामो योजना बनाएका थियनौँ। बस भेट्थ्यौँ, हाँस्थ्यौँ, रमाउँथ्यौँ। अब फेरि भेट्दा के गर्ने होला? पुरानो भावनाले नै हामीलाई समेट्छ कि नयाँ अध्याय सुरु हुन्छ? यी प्रश्नहरूले दिनरात घोचिरहे। रातमा हामी
👉 Click Here for Full Story
