खरले छाएको पुरानो घर, अगाडि चौडा आँगन अनि छेउमै देखिने चुली–चुली हिमाल। बिहानदेखि साँझसम्म ठण्डा हावा चलिरहन्छ, जसले शरीर मात्र होइन मनलाई समेत ताजगी दिन्छ। शहरको धुलो–धुवाँ र कोलाहल छोडेर यता आएका मान्छेलाई यो वायुमण्डल नै छुट्टै स्वर्गजस्तै लाग्छ। हामी त्यही घरमा पाहुना बनेर आएका थियौँ। साँझपख, आँगनको एक कुनामा आगो सल्काइएको थियो। भान्साबाट आएको तात्तातो भात, घ्यूको सुवास अनि देसी परिकारले स्वागतको गर्मी झनै बढाएको थियो। भोजनपछि सबै जना एकै ठाउँमा बस्यौँ। घरधनी दम्पती हामीसँग सिधा जमिनमा आसन जमाएर बसेका थिए। हामी भने छेउकै गुन्द्रीमा पेलटी कसेर, बाहिरबाट सुन्न सकिने फट्याङ्ग्राको टुनटुन र जङ्गलतिरबाट आएको किराको ध्वनिलाई कानमा सजाउँदै, उनीहरूको कुरा ध्यान दिएर सुनिरहेका थियौँ। त्यतिबेला छोरीका बाउले अलिकति मनको बोझ हल्का पार्न खोजे। उनले शान्त स्वरमा भने, “हाम्रो सुपुत्री अब तरुणी भइसकेकी छ। तर सुपुत्र छैनन् घरमा। ऊ पढाइ–लेखाइमा धेरै अघि बढ्न पाइनन्। यही गाउँकै सीमित अवसरले बाँधेर राखेको छ। शहरमा गएर केही गर्न सक्ला कि भन्ने सोचेका छौँ तर आत्मविश्वास छैन। ” मैले गहिरो स्वरमा जवाफ दिएँ, “काम पाउनु गाह्रो छ, तर असम्भव छैन। शहरमा अफिस चलाउँछु म। मसँग काम गर्ने अवसर छ, तर मेहनत गर्न सक्ने मान्छे 👉 Click Here for Full Story
