मेरो उमेर अहिले २९ वर्ष। जीवनमा धेरै उतारचढाव आए, धेरै मानिस भेटे, तर एउटा भेट यस्तो रह्यो जसले मेरो जीवन नै बदलिदियो। त्यो भेट मेरो भन्दा सात वर्ष कान्छी, २२ वर्षकी युवतीसँग भएको थियो। कथा सुरु हुन्छ एउटा कलेजको फेयरवेल प्रोग्राम बाट। कार्यक्रमको व्यवस्थापन गर्ने जिम्मा मेरो कम्पनीले लिएको थियो। सोही कारण म त्यहाँ पुगेको थिएँ। सुरुमा काममै व्यस्त भएँ, स्टेज मिलाउनु, साउण्ड सिस्टम हेर्नु, विद्यार्थी र शिक्षकसँग तालमेल मिलाउनु—सबै गर्नुपर्ने। तर त्यही भीडभाडबीच, एउटा अपरिचित अनुहारले मेरो ध्यान तानेको थियो। उनी चौथो वर्षकी विद्यार्थी थिइन्। मधुर मुस्कान, सजिलो बानी, अनि बोल्दा कसैलाई पनि आराम हुने प्रकारकी। पहिलो दिन बस एक–दुई शब्द मात्र बोलेको थिँएँ। तर कार्यक्रम सकिँदा–सकिँदै हामीबीच लम्बिएको कुरा सुरु भयो। कार्यक्रमपछि हाम्रो सम्पर्क तुरुन्तै टुटेन। हामी इन्स्टाग्राममार्फत जोडियौँ। "—यस्तै। तर दिन प्रतिदिन कुरा लामो हुँदै गयो। हरेक बिहान उठ्दा वा राति सुत्दा अन्तिममा च्याटमै व्यस्त हुने बानी बस्यो। दुई महिनाभित्रै हामीबीच आत्मीयता बढ्यो। पहिलोपटक भेट्दा हल्का संकोच थियो, तर माया बढेपछि त्यो हरायो। हामी एकअर्काको जीवनबारे धेरै कुरा बाँड्यौँ—उनको परिवार, मेरो परिवार, उनको सपना, मेरो संघर्ष। अन्ततः हामीले छुट्टै समय निकालेर भेट्ने निर्णय गर्यौँ। बिहानैदेखि बेलुकासम्म एउटा रिसोर्टमा समय बितायौँ।
त्यो दिन साँच्चिकै अविस्मरणीय रह्यो। हामी कोठाभित्र बसेर घण्टौँसम्म कुरा गर्यौँ—भविष्य, काम, जीवन, जिम्मेवारी र सपना। सुरुवाती उमेरमा हुने हल्का रोमाञ्चलाई छोडेर त्यो दिनको भेट खासै फरक थियो। शारीरिकभन्दा बढी भावनात्मक नजिक्याउ भयो। त्यो दिनपछि हाम्रो सम्बन्धले नयाँ दिशा पायो। उनको क्याम्पस मेरो अफिस नजिकै 👉 Click Here for Full Story
