मेरो घर स्याङ्जाको एउटा सानो गाउँमा पर्छ, जहाँ प्रकृतिको काखमा बसेर जीवनको रङ्ग अनुभव गर्न पाइन्छ। गाउँको सरल जीवनबाट निस्केर सहरको चकमकलाई नियाल्ने मेरो सपना थियो। १७ वर्षकी म, बालापन र युवावस्थाको सँघारमा उभिएकी थिएँ। मेरो मामाघर पोखराको नयाँबजारमा थियो, जहाँ सहरको रौनकले मलाई सधैँ आकर्षित गर्थ्यो। आजभन्दा ठीक एक वर्षअघि, म मामाघरमा केही दिन बस्न पुगेकी थिएँ। माइजुको स्वास्थ्य बिग्रिएको हुनाले उहाँलाई अस्पतालमा भर्ना गरिएको थियो। मामाले मलाई केही दिन घरमा नै बसेर माइजुको हेरचाहमा सहयोग गर्न अनुरोध गर्नुभयो। माइजुको लागि खाना पुर्याइदिने जिम्मेवारी मेरो काँधमा आएको थियो, जसले मलाई मामाघरमा बस्ने एउटा बहाना मिल्यो। माइजुलाई भर्ना गरिएको अस्पतालको वातावरण शान्त र निर्मल थियो। अस्पतालमा धेरै बिरामी र उनीहरूका कुरुवा थिए। माइजुको छेउमै अर्को बिरामी पनि हुनुहुन्थ्यो, जसलाई हेरचाह गर्न उहाँको छोरा आउनुभएको रहेछ। संयोगवश, उहाँहरूको घर पनि मामाघरकै छेउछाउ पर्दो रहेछ र अस्पतालबाट घर जाने बाटो पनि एउटै थियो। एकदिन, माइजुलाई खाना पुर्याएर फर्कँदै गर्दा ती केटासँग मेरो बाटोमा भेट भयो। 👉 Click Here for Full Story
