पल्लो घरमा एउटी फुच्ची हुन्थी। नाम थियो लक्षिता। सबैले उसलाई मायाले "लक्षि" भनेर बोलाउँथे। पातली, चञ्चल अनि मुस्कानै देख्दा मन हराउने खालकी थिई। बाल्यकालदेखि नै हाम्रो साथीपना छुट्टै थियो। बिहान स्कुल जाँदा बाटोमा भेटिन्थ्यौँ, बेलुकी पढ्न भनेर म उसको घर धाउँथे। दुईजना सँगै खेल्ने, सँगै पढ्ने अनि कहिलेकाहीँ झगडापनि गर्ने हाम्रो दिनचर्या थियो। विद्यालय सकेर हामी दुवैजना होनाहार विद्यार्थीको हैसियतले काठमाडौँ पढ्न गयौँ। ऊ मिनभवनमा बस्थी, म पनि त्यही वरिपरि। तर शहरको व्यस्तता, पढाइको चाप अनि नयाँ साथीहरूको भीडबीच, हामीबीच पहिले जस्तो भेटघाट खासै हुन सकेन।
तर पनि मनको कुनामा एउटै ताना बाँधिएको थियो– बाल्यकालको मित्रता। जाडो बिदामा भने कुरा अर्कै हुन्थ्यो। कलेज बन्द हुँदा गाउँ फर्किन पाइन्थ्यो, अनि पुराना साथी, गाउँको हावा र परिवारसँगको माया झन् ताजा हुन्थ्यो। म र लक्षिता दुबै गाउँ गयौँ। बिदा लागेको केही दिनमै साथीहरूको भेलामा पोखरीछेउ रमाइलो गर्ने योजना बन्यो। गाउँको ठण्डा हावा, पोखरीको किनार, अनि साथीहरूको हल्ला– त्यो वातावरण साँच्चिकै मज्जाको थियो। हामी त्यही ठाउँमा बस्यौँ, खाजा खायौँ, गीत गाउन थाल्यौँ। लक्षिता सबैभन्दा बढी हाँसिरहेकी थिई। उसको हाँसोले वरिपरिको वातावरण उज्यालो बनाइदिएको थियो। बाल्यकालमा देख्ने सोही हाँसो, तर अहिले कतै गहिरो परिपक्वता मिसिएको अनुभव हुन्थ्यो। म उसको नजिकै बसिरहेको थिएँ। हावाले उसको कपाल हल्का उडाइदिँदा सुगन्धले मेरो मन छुन थाल्थ्यो। उसको
👉 Click Here for Full Story
