कपडा मिलाएर म बिहानै अफिस निस्किएँ। दिनभर काम त चलिरह्यो तर मन भने जानवीकै सम्झनामा डुबिरह्यो। ऊसँग भेट हुँदा उसको मुस्कान, उसको नजर, अनि उसको मीठो बोली याद आउँदै गर्दा काममा ध्यान नै बस्दैनथ्यो। कतिबेला बेलुकी होस्, अनि फेरि उसको संगतमा रमाउन पाउँ भन्ने चाहनाले मन छट्पटाइरह्यो। काम सकेर ढिलो नगरी आवास फर्केँ। घण्टी बजाएँ, ढोका खोल्न आइपुगेकी जानवी सधैझैं चम्किलो देखिएकी थिई। साधारण लुगामै पनि ऊ विशेष देखिन्थी। भित्र पस्नासाथ ऊ उत्साहित हुँदै मेरो हात समातेर कोठाभित्र डोर्याइन्। उसको त्यो स्नेहिल स्पर्शले थकाइ पलमै हरायो। “आज तिमी ढिला आयौ नि,” उसले हल्का गुनासो गरिन्। “के गर्ने, काम अलि बढ्यो। तर मन त तिम्रैमा थियो,” मैले मुस्कुराउँदै जवाफ दिएँ। जानवी मेरो काखमा अडेस लागेर बसिन्। उसको नजरमा बालसुलभ निख्खरता र किशोरी उमेरको मिठास मिसिएको थियो। मलाई लाग्यो,
👉 Click Here for Full Story
