लक्षिता भाउजुकी सुपुत्री ४ वर्षकी भइसकेकी थिई। छोरीलाई छेउछाउको विद्यालयमा भर्ना गरिदिएपछि भाउजु दिउँसो प्रायः घरमै एक्लो बस्नुपर्ने हुन्थ्यो। बिहान–बिहान त छोरीलाई तयारी गराउने, टिफिन मिलाउने, स्कूल पठाउने धपेडीमा दिन चाँडै बित्थ्यो। तर जब सुपुत्री हात हल्लाउँदै स्कुलको गेटभित्र पस्थी, र भाउजुको आवास अचानक सुनसान बन्थ्यो। त्यो सुनसानलाई उनले पहिले–पहिले धेरै कठिन मानेकी थिइन्। कारण, उनी आफैं भर्खरकी गृहिणी जस्तो थिइन्—उमेरले लगभग २५–२६ मात्रै, तर जिम्मेवारीले धेरै ठुलो जिन्दगी बोकेकी। छोरीलाई जन्माएको पनि ४ साल भैसकेको भए पनि उनको स्वभाव अझैँ पनि केटाकेटीझैं चञ्चल र जिज्ञासु थियो। यहीँ कारण होला, कहिलेकाहीँ उनीलाई आफ्नै जीवनसँग अलि अपुरोपन अनुभव हुन्थ्यो। मेरो कोठा भने त्यहीँ छिमेकको घरमा थियो। दाई अफिसतिर लागिसकेपछि, म पनि प्रायः भाउजुको घरतिर पुग्थें। भाउजु र मेरो आपसी नाता साथीसरह खुलेको थियो। उनले आफ्नो मनका कुरा राखिदिन सक्थिन्, र म पनि आफ्नो दिनचर्या सुनाउन सक्थें। कहिलेकाहीँ हामीहरू टी बनाउँथ्यौं, कहिले त साथै तरकारी काट्थ्यौं। भाउजुको कुरा सुन्दा लाग्दथ्यो, उनले धेरै कुरा भित्रै दबाएर राखेकी छिन्। उनको स्वप्न सधैं बालक हुर्काउने अथवा भान्सा–कुरा गर्ने मात्रै होइन रहेछ। उनले पढाइ पूरै गरिसकेपछि गुरु बन्ने धोको पालेर बसिरहेकी थिइन्। तर विवाह, बालक, घर–गृहस्थीका कारण त्यो स्वप्न अधुरै रह्यो।
” मलाई लाग्दथ्यो, भाउजुको कुरा सुन्ने कोही नभएकोले उनी भित्रभित्रै अलि पीडामा छिन्। तर उनको मुहारमा त्यो पीडा प्रकट हुन्नथ्यो। बरु, उनी सधैं मुस्कानसहित बोल्थिन्। सुपुत्री स्कुलबाट फर्किँदा उनको मुहार अत्यन्तै चम्किन्थ्यो। त्यो चमक हेर्दा लाग्दथ्यो, मुमा हुनु कति ठुलो खुसी रहेछ। टाइम बित्दै जाँदा, भाउजुलाई म मात्र छिमेकी भनेर होइन, एउटा प्रेरणा सरह हेर्न थालें। उनी कहिल्यै पनि हार मान्दिनन्। चाहे बिहानदेखि बेलुकीसम्मका काम कति मग्न भए पनि, छोरीलाई कहानी सुनाउने, 👉 Click Here for Full Story
