राजधानीको सुविधा सम्पन्न परिवारमा हुर्किएकी म, सानो उमेरदेखि नै पढाइमा अब्बल थिएँ। घरमा मसँग कहिल्यै केहीको कमी थिएन—न त किताब, न त लुगा, न त रमाइलो गर्ने सन्दर्भ। तर मेरा बाल्यकालका दिनहरू पढाइ र अनुशासनमै सीमित भए। साथीहरू धेरै थिएनन्, अनि स्कुल घरकै नजिक भएकाले रमाइलो घुमघाममा कहिल्यै खासै सहभागी भइनँ। प्रवेशिका परीक्षामा उत्कृष्ट अंक ल्याएपछि मेरो जीवनमा एउटा मोड आयो। स्कुलको कठोर अनुशासनबाट एकैचोटि कलेजको स्वतन्त्र वातावरणमा प्रवेश गर्दा मलाई नयाँ संसार खुल्यो जस्तो लाग्यो। यहाँ साथीहरू देशका कुनाकाप्चाबाट आएका थिए। राजधानी बाहिरका, होस्टलमा बस्ने, तडकभडक गर्ने उनीहरूलाई हेर्दा म झन् उत्साहित पनि हुन्थें, कहिलेकाहीँ अलिक अप्ठ्यारो पनि महसुस गर्थें। मैले व्यवस्थापन संकाय रोज्नु भने मेरो व्यक्तिगत चाह होइन, परिवारको निर्णय थियो। मलाई साइन्स पढ्ने रहर थियो तर दबाबका कारण अर्को बाटो लिनुपर्यो। सुरुमा निराश भए पनि साथीहरूको साथले मलाई हौस्यायो। त्यसमध्ये एक थिइन्—मोनिका। विराटनगरकी मोनिका खुलेआम कुरा गर्ने, हाँसो ठट्टा गर्ने स्वभावकी थिई। हामी दुईबीच चाँडै गहिरो मित्रता जम्यो। उससँग मैले आफ्नो मनका कुरा सजिलै भन्न सक्थें—स्कूटी किन्ने मेरो चाहदेखि लिएर पढाइमा आएको चुनौतीसम्म। मोनिका अलिक फरक स्वभावकी थिई। नयाँ कपडा, मोबाइल, रेस्टुरेन्ट घुमाइ—यी सबैमा उसको रुचि खासै ठूलो थियो।
उसको यो बानी मलाई चकित पार्थ्यो। मैले त कहिल्यै त्यति तडकभडकको अनुभव पाएकी थिइनँ। तर उसको खुलापनले मलाई आकर्षित गर्थ्यो। हामी अक्सर शनिवार शहरका विभिन्न ठाउँ घुम्थ्यौं। सडकको किनारमा चिया पिउँदा, पुरानो बजारमा हिंड्दा, वा नयाँ क्याफेमा रमाइला कुरा गर्दा जीवन साँच्चै रमाइलो लाग्थ्यो। 👉 Click Here for Full Story
