मेरो नाम भद्र हो। अहिले मेरो उमेर ३२ वर्ष पुगेको छ, तर यो कथा पाँच वर्ष अघिको हो, जब म २७ वर्षको थिएँ। पेशाले म छालासम्बन्धी डाक्टर हुँ। गाउँमा जन्मिएँ, हुर्किएँ, तर आमाबाबु बितेपछि बाँकी सम्पत्ति बेचेर धनगढी बजारको एउटा फ्ल्याटमा बस्न थालेँ। शहर ठूलो थियो, मान्छे धेरै, तर मनभित्र भने एक किसिमको खालीपन थियो। म बस्ने ठाउँमा मेरो एक जना काकी काम गर्थिन्। सुरुमा मैले सोचेँ, उनले नै मलाई काम गर्ने मान्छे खोजिदिन्छिन् होला। तर एक हप्ता बितिसक्दा पनि कुनै नतिजा आएन। अपार्टमेन्टमा अरू काम गर्नेहरू भेट्टाएँ, तर कसैले नयाँ काम लिन तयार भएनन्। मलाई घर सफा राख्ने, खाना पकाउने कोही चाहिएको थियो। दुई दिनपछि, राति ८ बजे अचानक ढोकाको घण्टी बज्यो। म टेलिभिजन हेर्दै आराम गरिरहेको थिएँ। ढोका खोल्दा काकी देखिनुभयो, र उहाँसँगै एक जना युवती थिइन्। काकीले भनिन् – “भद्र बाबु, तपाईंलाई नोकर चाहिएको थियो नि, त्यसैले म यो छोरीलाई लिएर आएकी छु। ” त्यो कुरा सुनेर म केही अलमलमा परेँ। म सोच्दै थिएँ, यो त सजिलो कुरा होइन। ” काकीले विस्तारै सारा कुरा खोलिदिनुभयो। रामकुमारी विवाहित थिइन्, तर सन्तान नहुने कारण उनका श्रीमानले घरबाट निकालेका रहेछन्।
उनका आँखा रन्थनाम भएका थिए, स्वर भक्कानिएको थियो। त्यो क्षणमा मेरो मन पग्लियो। मैले सोचें, कहिलेकाहीँ मान्छेले मान्छेलाई थोरै माया मात्रै चाहिन्छ, त्यो नपाउँदा जीवन अन्धकार हुन्छ। मैले उनलाई भित्र पस्न दिएँ। मेरो फ्ल्याट ठूलो थियो – चारवटा कोठा, दुई वटा शयनकक्ष, एउटा भान्सा र एउटा सानो नोकरको कोठा। मैले उनलाई त्यहीँ बस्न दिएँ। सुरुमा उनले धेरै संकोच गरिन्, तर मैले मुस्कुराउँदै भनेँ, “यहाँ डराउनुपर्ने केही छैन। ” रामकुमारीको हालत देख्दा मलाई साह्रै दया लाग्यो। उनको साडी पुरानो थियो, ठाउँ–ठाउँमा च्यातिएको। मैले अर्को दिन बजार गएर दुईवटा नयाँ साडी, ब्लाउज र केही कपडा किनेर दिएँ। जब मैले ती कपडा उनलाई हातमा थमाएँ, उनका आँखा फेरि भरिए। तर यसपटक आँसुमा दुःख मात्र थिएन, कृतज्ञताको भाव पनि मिसिएको थियो। उनले घर सम्हाल्न थालिन्। बिहानै उठेर भान्सा चम्क्याउने, कोठा मिलाउने, फूलदानमा ताजा फूल राख्ने—फ्ल्याट अचानक जीवन्त देखिन थाल्यो। मलाई लाग्यो, यो खाली अपार्टमेन्टलाई उनले मात्र होइन, मेरो जीवनलाई पनि सजाइदिन थालेकी छन्। म कहिलेकाहीँ राति चियाको कप हातमा लिएर सोफामा बस्थेँ। उनी भान्साबाट बिस्तारै हिँड्दै आउँथिन्। त्यो साधारण क्षणमा पनि, उनको आँखामा एक किसिमको मिठास झल्कन्थ्यो। हामीबीच लामो संवाद हुँदैनथ्यो, तर सानो मुस्कानले नै धेरै कुरा बोलिहाल्थ्यो।
धीरे–धीरे हामीबीच विश्वास बढ्दै गयो। उनले आफ्नो पीडा सुनाउँथिन्, म ध्यानपूर्वक सुन्थेँ। ” त्यसरी बिस्तारै हाम्रो सम्बन्ध मित्रताभन्दा गहिरो हुन थाल्यो। त्यो केवल दया वा सहानुभूति थिएन, त्यो एक अर्काप्रतिको आत्मीयता थियो। म अनुभूत गर्थेँ – भाग्यले हामीलाई अनौठो तरिकाले भेटाएको रहेछ। नास्ता खाइसकेपछि, म पुनः बाहिर गएँ र जाँदै गर्दा, मैले राम कुमारी लाई केही क्यास दिएँ र भनें, "यदि तिमीसँग केही किन्न छ भने, गईकन किन। " म सात बजे फर्किएँ। त्यसपछि राम कुमारी ले भोजन पकाउन जोड दिइन्। 👉 Click Here for Full Story
