बिहानको सुनौलो सुर्य झिलिमिली पारेर भित्रै पस्दै थियो। मेरो हृदयमा अचम्मको उन्मुक्ति थियो—जस्तोसुकै कुरा अब भन्न मन लागेको थियो। उनलाई देख्दा मेरो हृदय नै दौडिरहेको थियो। उनले मलाई नियालेको दृष्टिमा केही चन्चलता थियो, र मलाई पनि अचम्मको उत्साहले भरिदिएको थियो। म केही हिचकिचाउँदै उसतर्फ हेरेँ र स्वरलाई पातलो चुपचाप राख्दै भनेँ, “कसैले देख्न नभेट्ने ठाउँमा कुरा गर्न भेट्टाएँ कस्तो हुन्थ्यो होला?” मेरो प्रश्न सुन्दै उस्को आँखामा चमक फैलियो। उनले मुस्कुराउँदै मेरो छेउमै आयो, र म अचानक उस्को छेउ हुँदा हृदयले अलि तीव्र धड्कन प्रारम्भ गर्यो। उनले सुस्तरी मेरो हात पक्रिएर भने, “सही टाइम र स्थानमा, हामीले अझ मजा गर्न सक्छौं। तर अहिले यहाँ हामीले साथै बसोबास गर्न सक्छौं।” उनले कुरा गर्दै गर्दा मलाई सरल अनुभव भयो। म उस्को वरिपरी तातो अनुभब अनुभव गर्दै थिएँ, र उनले दिएका नजिकपनले मेरो हृदयमा एउटा मीठो लहर ल्यायो। हामीहरू दुवै शान्त बस्यौं। कहिलेकाहीँ उस्को नजरले मेरो आँखामा फसेर केही अनकहिएका अभिव्यक्ति बोकेको जस्तो लाग्यो। म पनि त्यो दृष्टिमा आफ्नो अभिव्यक्ति ओतप्रोत गरिरहेको थिएँ। हावाको पातलो झोकामा उस्को केश मेरो मुहारमा छोयो र मलाई अचम्मको चैन र खुशी अनुभब भयो। उनले पातलो आवाजमा भने, “हामीले जीवनभरका यी पललाई सोचेर मुस्कुराउन सक्नेछौं। कहिलेकाहीँ सर्ट समयको नजिकपनले पनि जीवनभरको याद बन्न सक्छ।” म उनलाई हेर्दै हाँसें। म पनि उस्को छेउ हुन चाहन्थेँ, तर टाइम र स्थानको मर्यादा सोचेर चैन राखें। हाम्रो कुरा सुस्तरी गहिरो 👉 Click Here for Full Story
