मलाई अझै याद छ त्यो अँध्यारो रात। घर छोड्दा मनमा डर र उत्साह दुवै थियो। गाउँभरि सुनसान थियो, तर मेरो पाइलाहरू मुक्ति र परिवर्तनको सपना बोकेर अगाडि बढिरहेका थिए। सानो झोला भिरेर, परिवार र चिनेजानेका सबैलाई छोडेर म एउटा नयाँ जीवनको खोजीमा निस्किएकी थिएँ – जनयुद्धमा होमिन। हामी एउटा प्लाटुनमा थियौँ, जहाँ दिनभरि प्रशिक्षण र वैचारिक छलफल हुन्थ्यो। रातभरि गस्ती र कहिलेकाहीँ साना झडपहरू। जीवन सहज थिएन, तर एउटा सामूहिक उद्देश्यले हामी सबैलाई एकताबद्ध गरेको थियो। मेरो प्लाटुनमा धेरै साथीहरू थिए, दिदीबहिनीहरू थिए, जसले मलाई घरको याद आउन दिएनन्। तैपनि, मनको एक कुनामा घर र परिवारको याद सधैँ आइरहन्थ्यो। केही महिनापछि, हामीलाई एउटा ठूलो सैन्य कारबाहीमा सहभागी हुन अर्को बटालियनसँगै जानुपर्ने भयो। त्यो लडाइँ मेरो जीवनको एउटा महत्वपूर्ण मोड थियो। दुश्मनको घेराबन्दीमा परेका हामी केही साथीहरूलाई बचाउन एउटा साहसी कमाण्डर अगाडि बढे। उहाँको नाम ‘मानब’ थियो। अग्लो, हँसिलो र स्पष्ट विचार भएको त्यो कमाण्डरको नेतृत्वमा हामीले दुश्मनको घेरा तोड्यौँ। त्यो दिन मैले उहाँलाई पहिलो पटक नजिकबाट देखेकी थिएँ। उहाँको आँखामा एक प्रकारको तेज र आत्मविश्वास थियो, जसले मलाई साह्रै प्रभावित गर्यो। त्यसपछि हामी सँगै धेरै मिसनहरूमा सहभागी भयौँ। उहाँले मलाई युद्धकला मात्र सिकाउनुभएन, जीवनका धेरै गाह्रा कुराहरू पनि बुझाउनुभयो।
मैले उहाँको आँखामा आफ्नो लागि एक गहिरो सम्मान र स्नेह महसुस गर्न थालेकी थिएँ। सायद उहाँले पनि मेरो भावना बुझ्नुभएको थियो। एकदिन, एउटा कठिन लडाइँपछि हामी एउटा ओडारमा आश्रय लिइरहेका थियौँ। चारैतिर शान्त थियो, तर हाम्रो मनमा युद्धको तनाव अझै बाँकी थियो। उहाँले मसँग बिस्तारै कुरा गर्न थाल्नुभयो। आफ्नो गाउँ, आफ्नो परिवार र युद्धमा आउनुपर्ने बाध्यताका बारेमा बताउनुभयो। मैले पनि आफ्नो कथा सुनाएँ। त्यो रात हामीले एकअर्काको दुःख र सपनाहरू साट्यौँ। मैले महसुस गरेँ कि हामी दुवै एउटै डुङ्गाका यात्री हौँ, जसलाई यो कठिन यात्रामा एकअर्काको साथको खाँचो छ। समय बित्दै गयो र हाम्रो भावना झनै गाढा हुँदै गयो। युद्धको अनिश्चितता र 👉 Click Here for Full Story
