जागिरे जीवन सकेर गाउँ फर्किएपछि काका र बाबाले घरको करेसाबारीलाई सानदार बनाउने सोच गर्नुभयो। गाउँमै पनि शहरजस्तो सुविधा होस् भन्ने चाहनाले दुवै घरलाई मिल्ने गरी दुईवटा पक्की चर्पी बनाइयो। चर्पीको पछाडिपट्टी नुहाउने ठाउँ पनि सजाइयो– टेन्टमा प्रयोग हुने बाक्लो कपडाजस्तो पर्दा टाँगेर। पानी भने बाल्टिनै बोकेर लैजानुपर्ने हुन्थ्यो। हाम्रो घरको दुई तर्फ दुईवटा कोठा बनाइयो। एउटामा म र रोजिना सुत्ने व्यवस्था, अर्कोमा आमा–बाबाको ठूलो खाट। पाहुना आउँदा काकाको घरमा राख्ने, धेरै भए बुइंगलमा पनि बिस्तरा ओछ्याउने चलन थियो। बुइंगलमा त गाउँकै परम्परा अनुसार धान, गहुँ, मकै भण्डारण हुने भकारी हुन्थ्यो। घरको मूलढोकाबाट पस्नेबित्तिकै मझेरी पछाडि भान्सा, सिधा भित्तामा मुधुस, अनि मुधुसको छेउमै बुइंगल चढ्ने लिस्नु। लिस्नुको दाहिनेपट्टि धानले भरिएको ठूलो भकारी। बाहिर पिँढीमा चारपाई, जसमा साँझ परेपछि राडी ओछ्याएर हामी परिवारै भेला भई गफ गथ्र्यौं। बाबा र काका त बेलाबेलामा घरमै बनेको रक्सी चुस्ने गर्नुहुन्थ्यो। त्यो रक्सी गाउँकै चर्चित थियो, काकीले बनाउनुहुन्थ्यो। रोजिना र म एउटै कक्षामा पढ्थ्यौं, त्यसैले स्कुल जाने, फर्कने, गृहकार्य गर्ने—जताततै सँगै हुन्थ्यौं। दाजुभाइ–बहिनी झैं झगडा पनि गर्थ्यौं, फेरि मिल्थ्यौं। हाम्रो साथीपन गाउँकै रमाइलो थियो। एक आइतबार स्कुलमा शिक्षकहरूको ठूलो मिटिङ थियो। जिल्ला शिक्षा अधिकारीसम्म आउँछन् भन्ने हल्लाले हामीलाई दिउँसोमै विदा गरियो।
हामी सधैंझैं बाटो लाग्यौं। बाटोमै रोजिनाले खुसुक्क भन्यो, “दाइ, आज बाबाको बगैँचाको बाटो हुँदै जाउँ न! ” लिची खान पाउँछौं भन्ने सोचले म पनि राजी भएँ। बाबाको फलफूल बगैँचा निकै ठूलो थियो। बिचमा सानो कटेरो थियो—औजार राख्ने र कहिलेकाहीँ चौकीदारी गर्ने खाट पनि त्यहाँ हुन्थ्यो। कटेरो छेउमा आँपको ठूलो रुख, जसको छायाँमा चारपाई राखिएको थियो। हामी पश्चिमपट्टिको ढुङ्गाको सिंढी चढ्दै बगैँचामा पस्दा एक्कासी कटेरोको पछाडिबाट एउटी महिला अगाडि हिँड्दै थिइन्। ” म चिन्दिनँ। ” हामी प्रभाकरको बगैँचा छिर्यौं। केही पर पुग्दा रोजिनाले फुसफुसाउँदै भन्यो, “दाइ, यो त प्रभाकरकै बुहारी रचिता जस्ती छे। ” रचिता साँच्चै गाउँकै सुन्दरीमध्ये एक थिइन्। उनको हाँसो, बोलाइ, हिँडाइ—गाउँका युवाको मन लोभ्याउने। तर उनी विवाहित थिइन्, र उनका श्रीमान् लाहुरमै थिए। अहिले प्रभाकर बिरामी भएर घरमै बस्ने हुँदा बगैँचाको रेखदेख पनि रचिताकै काँधमा परेको थियो। रोजिनाको अनुमान ठिक लाग्यो। मैले भनेँ, “हुन सक्छ नि। तर आउ अब घर लागौँ। ” त्यसपछि हामी बाटो बदल्दै घर फर्क्यौं। तर त्यो दिन देखिएको दृश्य मेरो मनमा केही रहस्य बनेर बस्यो। 👉 Click Here for Full Story
