गाउँमा गुरुङहरूकै रमाइलो चाड परेको रहेछ । बिहानैदेखि घरघरमा ढोलमादल, नाचगान, र पकवानको सुगन्ध फैलिएको थियो । मलाई भाउजूले फोन गरेर बोलाउनु भयो, “हजुर आउनु त, हाम्रो चाडमा मिठा परिकार खाने मौका नछोड्नुहोस्।” म ढुक्कसँग उहाँको घर पुगें । भान्साबाट तात्ता–तात्ता सेल, मासु, अनि परिकारको सुवास आइरहेको थियो । भाउजूले खुसी हुँदै प्लेटमा सबै राखेर मलाई अगाडि सार्नु भयो, “ल, खाऊ, हाम्रो गुरुङ भेला यस्तै मिठो हुन्छ नि।” थोरैपछि रक्सी पनि ल्याइयो । मैले हाँस्दै भनेँ, “म त एक्लै खाने बानी छैन, साथी भए रमाइलो हुन्थ्यो।” भाउजू हाँस्दै उत्तर दिनुभयो, “अनि म छँदै छु नि, चियर्स गरौँ।” त्यसपछि हामी दुइजना आरामले बसेर खाने, कुरा गर्ने, रमाइलो गर्ने काममा लाग्यौँ । गफ गर्दै जाँदा कुरा परिवारतिर मोडियो । रक्सीको नशाले भाउजू अलिकति भावुक देखिनुभयो । हाँसोको बीचमै उहाँले अलिकति दुखेसो पोख्न थाल्नुभयो, “तिमीलाई के भनूँ, मेरो मान्छे त अहिले मलाई ध्यानै दिँदैनन्, न त बोल्ने, न त साथ दिने ।
कहिले काँही त लाग्छ, के म यत्तिकै बुढी भइसकेँ कि जस्तो।” मैले झट्ट हेरें, भाउजू अझै जवान, उत्साही र आकर्षक देखिनुहुन्थ्यो । मैले मुस्कुराउँदै भनेँ, “भाउजू, तपाईं दुई बच्चाकी आमा मात्रै होइन, अझै जोशिलो अनुहार छ तपाईंमा । तपाईंलाई कसले नहेर्ने र? कुरा त उहाँको बानीमा छ।” भाउजू अलिक खुल्नुभयो, “हप्तामा एकदिन मात्र आउँछन्, त्यो पनि रक्सी खाएर आफ्नै दुनियाँमा हुन्छन् । सुन्नेमा त लुम्लेमा अर्को राखेको छ भन्छन्, त्यसैले त मलाई बेवास्ता गर्न थाले जस्तो लाग्छ।” उहाँको आवाजमा पीडा थियो । केहीबेर मौन बसेर मैले भनीदिएँ, “भाउजू, तपाईं बुढी हुनुहुन्न । समस्या त उहाँको शरीर र बानीमा हुन सक्छ । धेरै पुरुषलाई उमेरसँगै कमजोरी आउँछ । तर आयुर्वेदले त्यस्ता समस्या सजिलै समाधान गर्न सक्छ।” भाउजू चाखले हेर्नुभयो, “साँचिकै त? आयुर्वेदले के गर्न सक्छ त?” मैले विस्तारमा भन्न थालें, “
👉 Click Here for Full Story
