फेसबुकमा अचानक पुरानो केटी साथी भेटिएको समाचारले मेरो मनलाई अचम्मको तरंगमा राख्यो। केही समयसम्म हामीले च्याटमा साधारण कुरा मात्र गरिरहेका थियौं—दिनको समय बित्दै जाँदा हरेक सन्देशमा थोरै न्यानोपन झल्किन थाल्यो। तेश्रो दिनदेखि हामी अलि खुला भएर बाल्यकालका पुराना यादहरू र रमाइला घटनाहरू बाँड्न थाल्यौं। उसको परिवार र मेरो कोठा बाल्यकालमा एउटै गल्लिमा रहेको अनुभव सम्झिँदै हामी दुबैले हाँसो र चिप्ला सम्झनाहरूको यात्रामा लाग्यौं।
त्यसै बीच, मैले मेसेन्जरबाट कुराकानी हेर्दै फोन गर्ने निर्णय गरें। उसले भने, “अहिले कुरा मिल्दैन, बुढो छेउमै छु। पछि फोन गर्छु।” अर्को दिन साँझ, उसले फोन गरिन्। सुरुमा केही सामान्य भलाकुसारी भयो। तर त्यसपछि उनले सोधिन्, “नेपाल कहिले आउँछौ?” मलाई अचम्म लाग्यो—सौभाग्यवश म पनि दुई हप्तापछि नेपाल फर्कन लागेको थिएँ। त्यसै क्रममा उनले अचानक भनिन्, “दाइ, जीवनमा धेरै अनुभव भए, तर कसैलाई साँच्चिकै माया गर्ने अनुभव पाएको थिइनँ। मलाई माया गर्ने धोको छ।” मेरो हृदयमा अचम्मको गर्मी फैलियो। मैले तुरुन्तै जवाफ दिएँ, “मेरो पनि त्यस्तै इच्छा छ। त्यसैले म तिमीलाई माया गर्ने प्रस्ताव राख्छु। कृपया ‘होइन’ नभन्नु।” केही क्षणको मौनतापछि उनले भनिन्, “म पछि जवाफ दिन्छु।” तर म प्रतिक्षा गर्न सक्दिनँ—मैले भनेँ, “मलाई 👉 Click Here for Full Story
