मेरो नाम वर्दान हो। म नेपालको एउटा सानो तर सुन्दर शहरमा बस्छु। यहाँको वातावरण शान्त छ, मान्छेहरू सरल छन्, र सबै एक-अर्कासँग नजिक छन्। म सरकारी क्षेत्रमा काम गर्छु, त्यसैले बिहान नौरातिर अफिस जान्छु र बेलुकी फर्किन्छु। मेरो परिवारमा मेरी श्रीमती आरोही र हाम्रो एक प्यारी सानी छोरी छन्। आरोही मेरो जीवनको आधार हुन्। उनी पढेलेखेकी, स्मार्ट, अनि असाध्यै मिजासिली स्वभावकी छन्। हाम्रो विवाहलाई पाँच वर्ष भइसकेको छ। सुरुवाती दिनहरूमा हामी हरेक कुरामा रमाइलो गर्थ्यौं—पिकनिक जान्थ्यौं, फिल्म हेर्थ्यौं, चिया पसलमा बसेर लामो कुरा गर्थ्यौं। तर छोरी जन्मिएपछि उनी अलिक व्यस्त भइन्। गर्भावस्था र बच्चा हुर्काउने जिम्मेवारीले गर्दा उनी पहिले जस्तो हँसमुख र चञ्चल रहिनन्। म बुझ्थें कि उनी थाक्छिन्, त्यसैले कहिलेकाहीँ म आफूलाई पछि हटाउँथेँ। विवाहमा एकअर्कालाई ठाउँ दिनु जरुरी हुन्छ भन्ने कुरा मलाई राम्ररी थाहा थियो। म चाहन्थें कि हाम्रो घरमा सधैं हाँसो र रमाइलो रहोस्। त्यसैले कहिलेकाहीँ उनी गम्भीर हुँदा म चुपचाप आफ्नो छेउमा पुस्तक पढ्थें वा छोरीसँग खेल्थें। हाम्रो छिमेकी परिवार पनि रमाइलो थियो। परशुराम दाइ जागिरे काम गर्थे र धेरै व्यस्त रहन्थे। उनकी श्रीमती, सारथी भाउजु भने असाध्यै मिलनसार थिइन्। उनीसँग दुई बच्चा थिए, जो प्रायः स्कुल गएर बेलुकी मात्र फर्किन्थे।
सारथी भाउजुको स्वभाव हँसमुख, मजाकिया र खुला थियो। जसलाई भेटे पनि सजिलै कुरा गर्ने, हाँसाउने, अनि सहयोग गर्ने बानी थियो। म अफिसबाट छिट्टै फर्किन्थेँ, र बेलुकीपख हाम्रो छाना वा आँगनमा बस्ने बानी थियो। हाम्रो घर र छाना जोडिएकोले गर्दा झन् सजिलो हुन्थ्यो। " अनि हल्का हाँसो हाल्थिन्। " यस्ता हाँसो-मजाकका कारण हामी एकदमै नजिक भएका थियौँ। कतिपय साँझमा परशुराम दाइ पनि हामीसँग बस्नुहुन्थ्यो, कहिले बच्चाहरू दौडधुप गर्दै खेल्थे। कहिले मात्र म र सारथी भाउजु छतमा चिया पिउँदै कुरा गर्थ्यौं—जीवनका उतारचढाव, परिवारका जिम्मेवारी, अनि कहिलेकाहीँ सपनाहरूको कुरा। त्यो साथमा कुनै गलत भाव थिएन। बरु एउटा मिठो न्यानोपन थियो—जस्तो कि कुनै साथीलाई पाएर मन हल्का गर्ने अनुभव। " यस्तै रमाइला पलहरूले हाम्रो जीवनमा रंग थपेका थिए। साँझको त्यो चिया, आँगनमा बग्ने हल्का हावा, छिमेकीबीचको आत्मीय सम्बन्ध—यी सबैले हाम्रो सानो शहरलाई ठूलो परिवारझैं बनाइदिएको थियो। सारथी भाउजु कहिलेकाहीं उत्तम मुडमा सेक्सी-सेक्सी ठट्टा गर्थिन्, जब म एक्लो हुन्थे। तर अहिलेसम्म हाम्रो बीच केही फिजिकल नाता भयको थिएन। मेरो श्रीमती आरोहीले पनि कुनै आशंका गर्दिनथिन् कि हाम्रो बीच केही हुन सक्छ। किनभने सारथी भाउजु मभन्दा दश साल जेठी थिइन्। एउटा दिनको कुरा हो, करिब एघार बजेको समय थियो।
म कार्यालयबाट चाँडै आइसकेको थिएँ, र त्यतिबेला थोरै बर्षा प्रारम्भ भयको थियो। त्यसैले म छानामा सुख्न राखेका कपडा लिन गाको थिएँ। त्यहाँ पुगेर देख्दा सारथी भाउजु पनि कपडा लिन दौडेर आई पुगी सकेकी थिइन्। तर उनीलाई देखेर मेरो त हावा पानी नै गुम भयो। किनभने उनी आधी नुहाएको स्थितिमा दौडेर आएकी थिइन्, र मात्र रातो रङ्गको रंगको पेटिकोटमा थिइन्। मलाई यसरी हेरेर उनले देखिन् र मुस्कुराउदै भनिन्: के भयो आकाश बुबु, कहिले कुनै नेक्स्ट केटी देखेका छैनौँ? यस्तो के हेरिरहेका हौ? म के भन्थे? उनी धेरै रमणीय पनि थिइन्। मैले भने: भाउजु मैले तपाईंलाई कहिले यसरी देखेको छैन। के गरूँ तपाईं यति रमणीय हसीना हुनुहुन्छ कि नयन बन्द गर्न पनि गाह्रो भैरहेको छ। त्यतिबेला बर्षा प्रारम्भ भैसकेको थियो, त्यसैले बर्षाको पानीले भाउजुको 👉 Click Here for Full Story
