म र अरुणि, दुवै एउटै सहकारी समूहसँग जोडिएका थियौं। मेरो नाम कृष्ण बहादुर हो । गाउँमा महिला सशक्तिकरण र सानो व्यवसायका लागि बनाइएको यो समूहले हामीलाई प्रायः नजिक्याइदिएको थियो। हरेक महिनामा बैठक हुन्थ्यो, तर आज भने बैठक बाहिरको गाउँमा थियो। त्यसैले म मोटरसाइकलमा उनलाई लिएर गएको थिएँ। साँझपखको बाटो, हल्का हावा, र झिसमिस उज्यालोले वातावरणलाई झन् रोमान्टिक बनाइरहेको थियो। गाउँका हरियाली खेतहरू, बाटो छेउका रुखहरू र चराहरूको आवाजले यात्रा अझै रमाइलो बनाइरहेको थियो। " उनको स्वरमा एउटा मिठो खालको न्यानोपन थियो, जसले मलाई अझै नजिक भएको अनुभव गराइरहेको थियो। बाटोभरि हामी हाँसो-मजाकमै रमाइरह्यौं। कहिले बाल्यकालका सम्झना निकाल्थ्यौं, कहिले भविष्यका योजनाहरू बारे गफ गर्थ्यौं। अरुणि साह्रै खुसी स्वभावकी थिइन्। सानो कुरामा रमाउने, मजाक गर्ने र जीवनलाई हल्का बनाउन सक्ने। यही स्वभावकै कारण म अरुणिसँगको यात्रा रमाइलो अनुभव गर्थें। मोटरसाइकलको गतिसँगै हाम्रो मित्रता र आत्मीयता पनि बढिरहेको महसुस भइरहेको थियो। बाटो साँघुरो भए पनि हामीलाई त्यति मतलब थिएन। हामीलाई रमाइलो गफ र साथकै आनन्दले यात्रा छोटो बनाइदिएको थियो। बैठकमा पुगेपछि करिब आधा घण्टा हामीले समूहका कुराहरू गर्यौं। कसलाई ऋण दिने, कसरी हिसाब-किताब मिलाउने—यी सबै कामहरू सकेर फर्किँदा झन् साँझ गहिरिएको थियो। अँध्यारोमा बाटो अलिक डर लाग्दोजस्तो देखिन्थ्यो, तर उनको साथले मलाई आत्मविश्वास बढाइरहेको थियो।
" त्यो क्षणमा हाम्रो यात्रा केवल मोटरसाइकलको होइन, भावनाको यात्रा जस्तै लाग्यो। एकअर्काको साथ, हाँसो, गफ र हल्का रोमान्सले भरिएको त्यो साँझ हाम्रो सम्बन्धलाई अझै गहिरो बनाइरहेको थियो। "आज फर्केपछि सडकमा माछा खाने, होटलमा पुगेपछि कच्चा मासुपनि खाने", उनले दौडिरहेको मोटरसाईकलमा अझ अघि सरेर भनिन् । यसै नै बाईकको सिट मोडिफाई गरेर सिट उठाएको, अरुणि 👉 Click Here for Full Story
