रिचिता साँच्चिकै फरक स्वभावकी थिइ। ऊ धेरै हट्टाकट्टा देखिन्थी, तर बाहिर देखिने झल्कोभन्दा भित्रको मिठास अझै गहिरो लाग्थ्यो। उसको दिदी जस्तो खुला र अत्यन्तै फ्र्याङ नभए पनि, रियासँग भेट्न जाँदा ऊ सधैं रमाइलो तरिकाले जिस्काउने गर्थी। खासगरी गोष्ठी कोठामा, ढोकातिर टाउको पारेर किताब पढिरहेको भेट्दा, उसको गम्भीर तर चञ्चल रुप झन् आकर्षक लाग्थ्यो। किताबमा हराएको जस्तो देखिए पनि, नजर उसको मनमा कतै खेलिरहेको अनुभूति गर्थें। त्यो दिउँसो उसको घर पुगेको थिएँ। ढोका खुल्लै रहेछ। ढल्किँदै भित्र छिर्दा, कोठा अचम्मै सुनसान थियो। गोष्ठी कोठामा कोही थिएन। रियाको कोठा चाहिँ बन्द। मैले हल्का स्वरमा बोलाएँ, “रिचिता?” भित्रबाट तुरुन्तै आवाज आयो, “हजुर।” ढोका खोलेँ। ऊ सिरकमा ढाकेर बसिरहेकी थिइ। एक्लोपनको आभास त्यत्तिकै फैलिएको थियो। “रिया त कहाँ हो?” मैले सोधेँ। “ड्याडी–आमालाई बसपार्कसम्म पुर्याउन गएकी हो। गाउँ फर्किंदैछे उनी। तपाईं त अलिक ढिला हुनुभयो, हैन र?” “अरे! म त सोच्दै थिएँ भेटिन्छ कि भनेर।” “अब त म मात्रै छु यहाँ। आउनु न बस्नुस्।” म पनि छेउमै बस्न गएँ। उसको अनुहार अलि थकित देखिन्थ्यो। सिरकमा ढाकिएको भए पनि, उसको उपस्थितिले कोठाभरि न्यानोपन फैलिएको थियो। कुनै महँगो इत्र वा सजावट बिना पनि, उसको स्वाभाविक सुगन्धले वातावरणमा एक किसिमको मिठास घोलेको थियो। मैले हाँस्दै सोधेँ, “के दिउँसै सुतेकी जस्तो छ त?” उसले हल्का मुस्कान दिएर जवाफ फर्काइन्, “अल्छि लाग्यो। अनि एक्लो पनि।
के गर्ने र?” “एक्लो भए रमाइलो हुँदैन नि, कान्छी,” मैले जिस्क्याउँदै भनेँ, “यदि दुई जना भए त झन् मज्जा आउँछ।” उसले केही नबोली मलाई हेरेर मुस्कान मात्र दिइन्। त्यो मुस्कानमा लाज पनि थियो, चाहना पनि। एक किसिमको मौन संवाद, जसले धेरै कुरा भन्न खोज्थ्यो। उनले ब्ल्याङ्केटले अनुहार छोपि। अहिले भर्खरै १७ साल भएकी थिई रिचिता। चौडा ललाट थियो। उनका 👉 Click Here for Full Story
