मेरो नाम महेश हो। म बुटवलको एउटा घरमा बस्छु। त्यो घर मैले भाडामा दिएको छु, तर भाडावालहरूसँग मेरो सम्बन्ध निकै मिलनसार थियो। सबैसँग राम्ररी बोलचाल हुन्थ्यो। त्यही घरमा एउटी विवाहित दिदी पनि बस्ने गर्थिन्। उहाँसँग मेरो कुरा अलि बढी मिल्थ्यो। सायद उहाँका श्रीमान परदेशमा हुनु भएको कारण होला, उहाँ एक्लै हुनुहुन्थ्यो र म पनि कहिलेकाहीँ उहाँसँग नजिक हुन खोज्थेँ। तर, म खुलेर केही भन्न सक्दिनथेँ। माघ महिनाको चिसो थियो। घाम नलागे शरीर नै जमेजस्तो हुने अवस्था। त्यसैले घरका सबैजना दिउँसो छतमा घाम ताप्न जाने गर्थ्यौँ। एक दिन म छतमा एक्लै बसिरहेको थिएँ। हातमा एउटा किताब थियो तर मन कतै अर्कै भुइँमा थियो। त्यही बेला ती दिदी पनि छतमा आइपुग्नु भयो। ” उहाँ पनि हाँस्दै छेउमै बस्नुभयो। कुराकानी सुरु भयो। ” “गुल्मी हो,” उहाँले जवाफ दिनुभयो। ” “मलेसिया। डेढ वर्ष भयो। ” मलाई दिदीसँग सजिलो महसुस भयो। ” उहाँ केही बेर चुप रहनुभयो अनि आँखाबाट टाढा कतै हेर्नुभयो। “लाग्छ नि। ” मैले वातावरण हल्का बनाउन फेरि कुरा बदलें। “दिदी, तपाईंले बनाएको खाना निकै स्वादिष्ट हुन्छ जस्तो लाग्छ मलाई। ” “हैन दिदी, साँच्चै भनेको। ” त्यो दिन हामीबीचको कुराकानी लामो भयो। पहिलो पटक मलाई लाग्यो, उहाँले पनि मलाई मन पराउन थालेको जस्तो।
पछिल्लो दिनहरूमा हामी अझ नजिक भयौँ। बिहान-बेलुकी भेट्दा हल्का मुस्कान आदानप्रदान हुन्थ्यो। कहिलेकाहीँ बजार जाने बेला उहाँले मलाई साथ दिन भन्नुहुन्थ्यो। हामी बाटोमा हिँड्दा अरू मानिसहरूले के भन्लान् भन्ने डर लाग्थ्यो। ” मलाई त्यो आत्मविश्वास मन पर्यो। एकपटक उहाँले मलाई आफ्नै कोठामा बोलाउनुभयो। “आज म खासै मिठो खाजा बनाएकी छु। ” होइन साँची भनेको खान दिने भए आउँछु क्येरे ! त्यसै नजिस्कौनु है ! होइन साँची भनेको दिनु हुन्छ ? स्वादिष्ट त बनौदैना तर खाने भए आउनु होला ! र केके खान दिनु हुन्छ नि ? के दिनु नि खान 👉 Click Here for Full Story
