अस्पतालमा फुपूकी छोरीलाई भेट्न जानुपर्ने भएकोले तयारी सुरु गरेँ । ऊ केही दिन अघि सानो दुर्घटनामा परेकी थिई र अझै अस्पतालमै उपचाररत थिई । बिहान करिब एघार बजेतिर घरबाट निस्किँदा मनमा एउटै कुरा थियो—अस्पतालमा खालि हात जानु ठीक हुँदैन, के ल्याउने त ? फलफूल, जुस, सानो मिठाई केहि लिएर गए सजिलो हुन्थ्यो भन्ने सोच्दै म वानेश्वर चोकमा उभिएकी थिएँ । ” म अलि तर्सिंदै फर्किएँ । हाँसो मिसाएको अनुहार लिएर उभिएको मान्छे अरु कोही नभई पुरानो चिनजानको उमङ्ग रहेछ । उसको शैली अलिकति छेडखानी मिसिएको थियो । भीडभाड हुने ठाउँ भएकाले म असजिलो महशुस गरें । उसले झट्ट मेरो काँधमा हात राख्यो, मैले हतारिएर हात हटाउँदै भनें— “छि, कसैले देख्ला नि ! ” “अस्पताल त भोलि गए पनि हुन्छ । म भोलिदेखि कतै बाहिर जाने छु,” ऊ हल्का उदासी मिसाएको स्वरमा बोल्यो । उसको नजर र बोलीमा कुनै लुकाइएको कुरा झल्किँदो थियो । मलाई पनि एक्कासी उसको भावना बुझ्न गाह्रो भएन । मनभित्र कतै केही हलचल भयो । ” उसले सिधा जवाफ दिएन । बरु वरिपरिको भीड नियाल्दै भनी हाल्यो— “यहाँ धेरै कुरा गर्न मिल्दैन । चाहनुहुन्छ भने अलि शान्त ठाउँमा जान सक्छौँ ।
” म केही बेर मौन रहेँ । अस्पताल जानुपर्ने थियो, तर उसको निम्तोले मन अलि डगमगायो । घरमा पनि खासै कोही थिएन—छोराछोरी स्कुलमा, श्रीमान् अफिसको कामले बाहिर, अनि साथी सुनिताले पनि ‘टाउको दुखेको छ’ भन्दै संगत गर्न मानेकी थिइनन् । ” त्यसपछि ऊ ट्याक्सी रोकेर भित्र पस्यो, म पनि पछिपछि लागें । बाटोभरि ऊ निकै नजिक बस्यो, अनावश्यक हैन तर आत्मीयता झल्किने गरी । हाम्रो कुराकानी हल्का, रमाइलो र कहिलेकाहीँ भावुक हुन्थ्यो । जीवनका दुःख–सुख, नबोलेका कुरा, र भोगाइका धेरै पाटाहरू खुल्दै गएका थिए । महादेवस्थानतिर पुगेर हामी ओर्लियौँ । भीडभाडको बाटो छाडेर अलि शान्त गल्ली हुँदै एउटा पुरानो भवनतिर गयौँ । माथिल्लो तलामा पुग्दा एउटा सामान्य कोठा भेटियो । ढोका खोलेसँगै हल्का धूलो र पुरानो गन्धले स्वागत गर्यो, तर त्यही कोठामा हामी दुवैका भावनाले नयाँपन महसुस गरिरहेका थियौँ । एउटै मात्र रुममा सुत्ने खाने । जुठा भाडाकुडा त्यसै छाडिएका थिएँ । बाटामा फोहोर रस थियो । छि, यस्तो फोहोर’ मैले नाक खुम्च्याउँदै भनेँ । ’ र उनले मेरो 👉 Click Here for Full Story
