त्यो दिन एकदम शान्त थियो। बिहानैदेखि घरभित्र बस्दा-बस्दा अलिक एक्लोपन महसुस भएको थियो। कोठा सफा गर्ने, कपडा मिलाउने, किताबको धुलो झार्ने काम गरेर बेलुकाको जस्तो थकाइ आइसकेको थियो। पेट पनि खासै भोकाएको थिएन, त्यसैले खाना पकाउने मन गरेन। घडी हेरें—११ बज्न लागेको रहेछ। “अब त बाहिर निस्केर केही खानु पर्ला जस्तो छ,” मनमनै सोच्दै थिएँ। त्यत्तिकैमा मोबाइल बज्यो। दाईको घरबाट भाउजुको फोन रहेछ। उहाँको आवाज हर्षित सुनिन्थ्यो— “बाबु, आज बिदा भएको दिन घरमा एक्लै किन बस्नुहुन्छ? आउनुस्, सँगै खाना खाऔँ।” सोध्न नपाउँदै मन खुसीले हल्का भयो। तुरुन्तै तयार भएर दाईको घरतिर लागेँ। बाइकलाई रोडमै छोडेँ र सरासर माथिल्लो तलातिर उक्लिएँ। भाउजुलाई किचनमा भेटेँ।
उहाँले मिठो मुस्कानसहित स्वागत गर्नुभयो। दाई भने कामको सिलसिलामा भ्याली बाहिर जानु भएको रहेछ। केही बेर गफगाफ भयो। त्यसपछि उहाँ पसलमा जानुभयो र मलाई खाना खान आग्रह गरेर तल झर्नुभयो। भोक लागेकाले म त झटपट खान थालिहालेँ। त्यहीबेला किचनको ढोकाबाट बिस्तारै बन्दना, मेरो भतिजी, भित्र पसिन्। हातमा किताब, आँखामा चश्मा। “खाना खाइस?” उसले हल्का मुस्कानसहित सोधी। “अलिक अघिमात्रै सुरु गरेको,” मैले प्लेट समाउँदै उत्तर दिएँ। उकासिएको चश्मा मिलाउँदै ऊ कुर्सीमा बसिन्। “कलेज कस्तो चलिरहेको छ?” मैले कुरा अगाडि बढाएँ। “यस्तै हो काका, गयो–आयो–पढ्यो–सुत्यो।” उसको सरल जवाफले मलाई हाँसो लाग्यो। “अब त अन्तिम वर्ष हो नि?” “हजुर, छ–सात महिनामै सकिन्छ।” “अनि आजको प्लान?” मैले सोधें। “केही खास छैन, गीत सुन्दै निदाउने सोचेको।” ऊ हाँस्दै भनी। मैले प्रस्ताव गरेँ, “घरमै बसिराख्दा अलिक बोर लाग्छ होला, घुम्न जाम?” उसको अनुहार उज्यालो भयो। “जाम न, धेरै दिन भयो कतै ननिक्लिएको।” “कता जाने त?” “मलाई त फरक पर्दैन, जता गए पनि घुम्न पाइयो भने हुन्छ।” “दरबार स्क्वायर त धेरैपटक गइसकेको होला। धुलिखेल, सुन्दरीजल पनि कति गइसकेकी होला। बरु शिवपुरी जाने हो?” “हुन्छ, मलाई त रमाइलो लाग्छ। तर बाइकमा मात्र गयो–आयो हुन्छ, बरु हिँडेर नै जाने त राम्रो होला।” 👉 Click Here for Full Story
