अभय, आचल र कबिन्द्र एउटै INGO कार्यालयका साथी थिए। कामका क्रममा तिनले धेरै ठाउँ घुम्न पाएका थिए । बैठक होस् वा प्रशिक्षण, वा त फील्ड भ्रमण—जताततै उनीहरूको टोली नै जम्थ्यो। " तीनैजनाले काठमाडौंबाट बाहिर एक कार्यक्रम सकेर फर्कने क्रममा पोखरा पुगेर केही दिन बस्ने योजना बनाए। पोखराको ताजा हावा, फेवातालको छाल, टापुमा चम्किने बत्ती—सबैले उनीहरूलाई लोभ्यायो। साँझ पर्नासाथ उनीहरू ताल नजिकको एउटा आरामदायी होटलमा बसे। दिनभरको थकाइ त थियो, तर आपसमा रमाइला कुरा गर्दा थकाइ हराएजस्तो लाग्थ्यो। ” आचल मुस्कुराइन्, हल्का लजाइन् पनि। उनीहरूबीचको मित्रता कहिलेकाहीँ प्रेम र आकर्षणको धर्कोमा मिसिन्छ भन्ने कुरा सबैलाई महसुस हुन्थ्यो, तर कसैले खुलेर भनेका थिएनन्। त्यो साँझ उनीहरूले होटलको छतमा डिनर अर्डर गरे। फेवातालको पानीमा परावर्तन भइरहेको चन्द्रमालाई हेर्दै उनीहरू खानेकुरा पर्खिरहेका थिए। कबिन्द्रले वाइनको ग्लास उठाउँदै भने, “हामीले सँगै बिताएका क्षणहरू त हामीलाई जीवनभर सम्झाइरहन्छन्। ” अभयले त्यसमा थपे, “हो नि, साथीभन्दा बढी परिवारजस्तै लाग्छ। ” आचल फेरि लजाइन्। हल्का हावा चल्दै थियो, रेस्टुरेन्टमा सुमधुर संगीत बजिरहेको थियो। तीनै जना आपसमा रमाइलो गर्दै हाँसिरहेका थिए, तर भित्र कतै अनकही भावनाहरूको धड्कन चलिरहेको थियो। भोजन आइपुग्यो—गरम मोमो, फ्रेस माछा, सलाद, अनि मिष्टान्न। उनीहरूले सँगै खाए, कहिले एकअर्काको प्लेटबाट चाखे, कहिले मजाक गर्दै चिमोटे।
समय कसरी बित्यो थाहा नै भएन। डिनर सकिँदासम्म वातावरण अझ नजिकिएको महसुस भयो। उनीहरू बिस्तारै कोठातिर लागे। होटलको गल्लीबाट हिँड्दा चन्द्रमाको उज्यालो झ्यालबाट भित्र छिर्थ्यो। कोठामा पुग्दा सबैजना अलि मौन भए। अभयले चुपचाप झ्याल खोले, कबिन्द्रले टेबलमा ल्यापटपको ब्याग राखे, आचल ओछ्यानमा बसिन्। उनीहरूलाई थकाइ पनि थियो, रमाइलो दिनको याद पनि। ” तीनै जना एकअर्कालाई नजिक महसुस गर्दै, 👉 Click Here for Full Story
