धरानमा पढाइको सिलसिलामा म डेरामा बस्ने गरेको थिएँ। म बसेको कोठा घरको माथिल्लो तलाको कौसीमा थियो। त्यही घरको तल्लो तलामा नयाँ परिवार आएर बस्न थाले। त्यो बेला घरमा हामीबाहेक अरू कोही भाडामा थिएन, मालिक त कतै टाढा बस्ने, केवल महिनामा एकचोटि भाडा उठाउन आउने। तल्लो तलामा आएका परिवारलाई पहिलोपटक देख्दा मलाई लाग्यो—दुई जना दिदीबहिनी जस्तो देखिने। एउटी झण्डै १६–१७ वर्षकी, अर्की करिब २५ वर्षजस्ती। दुवै राम्री, मिलेको जिउडाल, खुलेको हाँसो। पछि भने मलाई थाहा भयो—उनीहरू आमा छोरी रहेछन्। आमा आरोही, करिब ३२ वर्षकी, जवानमै विवाह गरेकी थिइन्। उहाँकी छोरी अदिति अहिले मात्र ९ कक्षामा पढ्दै थिइन्। आरोही दिदी (मलाई उहाँलाई त्यही भन्थें) धरानमा सानो फेन्सी स्टोर चलाउनुहुन्थ्यो। श्रीमान् जापानमा काम गर्थे। बिहान करिब १०:३०–११ बजेतिर पसल जान्थिन्। हरेक दिन ऊपरी तलामा कपडा सुकाउन आउनुहुन्थ्यो, अनि हाम्रो बोलचाल बिस्तारै सुरु भयो—पहिले “नमस्ते दिदी” बाट, पछि “खाना खाइसक्नुभयो?” सम्म। अदिति स्कुल जाँदा प्राय म र आरोही दिदी मात्र घरमा पर्थ्यौँ। कहिलेकाहीँ म मेरो पढाइका किताब बोकेर तल्लो फ्ल्याटमा जान्थेँ, उनी चिया बनाएर ल्याइदिन्थिन्। म पढ्ने बहानामा कहिल्यै उनको पसल, कहिल्यै जीवनका उतारचढावबारे कुरा सुन्ने गर्थें। “सहर ठूलो छ तर कहिलेकाहीँ धेरै खाली–खाली लाग्छ,” आरोही 👉 Click Here for Full Story
