मन लाग्ने बित्तिकै आफ्नै बुढा सँग गराउने हो म त ma ta Garna man lage pachhi buda lai nai boloauchhu

मेरो जीवन सधैंजसो अनुशासन र जिम्मेवारीभित्र बाँधिएको थियो। म शिक्षक हुँ—स्कुलको एउटै कोठामा उभिएर सयौँ सपना बोकेका विद्यार्थीहरूलाई अक्षर चिनाउने मान्छे। बिहान सबेरै उठेर तयारी गर्नु, सफा साडी लगाएर कपाल मिलाउनु, अनि किताब बोकेर स्कुल जानु—यही थियो मेरो दैनिकी। तर यो अनुशासित जीवनको भित्र कतै एउटा खालीपन थियो, जसलाई म आफैंले पनि स्वीकार्न डराउँथेँ। मेरो अहिले सम्म कोही बोइफ्रेन्ड थिएन। कहिल्यै कसैसँग प्रेमको कुरा खुलस्त गर्न सकेकी थिइनँ। स्कुलमा सबै “सुध्दा-सुध्दा” शिक्षकहरू मात्रै थिए। कसैले आँखा तान्ने, मन छुने, हाँसोले मन हल्का बनाइदिने कोही थिएन। अनि साँचो कुरा भन्नुपर्दा, मलाई त्यस्तो कसैप्रति आकर्षण पनि खासै लाग्दैनथ्यो। सबै आफ्नै दुनियाँमा थिए—म पनि। मसँगै पढेका, खेलेका, सँगै सपना देखेका साथीहरू—सबैको बिहे भइसकेको थियो। कोही आमा बनिसकेका थिए, कोही आफ्ना श्रीमानसँग हात समाएर बजार घुमिरहेका थिए। म भने अझै पनि बिहान स्कुल, दिउँसो कपी जाँच, 👉 Click Here for Full Story

See All Story List Read New Stories Buy Anantavya For PE Buy Kishoradi For ED