कामगर्ने मान्छेलाई देखेर मेरो चिलायो Kaamgarne maanchhe Lai Dekhera Mero Chilayo

बिहानको घाम सधैंजसो त्यो सानो घरको झ्यालबाट भित्र छिर्थ्यो र भित्तामा सुनौलो आकृति बनाउँथ्यो। त्यो घर शहरको किनारमा थियो, जहाँ भीडभाड कम थियो तर सपना भने धेरै थिए। हावामा काठको बास्ना मिसिएको हुन्थ्यो, किनकि छेउछाउका घरहरूमा सधैं केही न केही निर्माणको काम चलिरहन्थ्यो। त्यो घरको आँगनमा एउटा पुरानो तुलसीको मठ थियो। हरेक बिहान कसैले त्यहाँ पानी हाल्थ्यो, दीप बाल्थ्यो, र केही बेर चुपचाप उभिएर केही सोच्थ्यो। त्यो सोचाइमा भविष्यको चित्र हुन्थ्यो—सायद सरल, तर मायाले भरिएको। जीवन कहिलेकाहीँ एक्लो लाग्थ्यो, तर त्यो एक्लोपनमा पनि एउटा मिठास थियो। बिहान चिया पकाउँदा उठ्ने बाफसँगै कल्पनाहरू पनि माथि उठ्थे। कहिले कसैले आएर “तिमी थाक्यौ होला” भनेर सोध्नेछ, कहिले कसैले हाँसेर दिनलाई अझ सुन्दर बनाइदिनेछ—यस्ता साना कल्पनाहरूले मन भरिन्थ्यो। घर वरिपरि चराहरूको आवाज आउँथ्यो। उनीहरू स्वतन्त्र थिए, जहाँ मन लाग्यो त्यहीँ उड्थे। उनीहरूलाई देख्दा लाग्थ्यो—माया पनि यस्तै हुनुपर्छ, जबर्जस्ती नभएको, स्वतन्त्र, तर सधैं फर्केर आउने। कहिलेकाहीँ ऐनाको अगाडि उभिँदा आफ्नै आँखामा प्रश्न देखिन्थ्यो—के कसैले यी आँखाभित्र लुकेको कथा पढ्नेछ? के कसैले बिना शब्द पनि बुझ्नेछ? दिनहरू बिस्तारै बितिरहेका थिए। हरेक दिन उस्तै जस्तो, तर मनभित्र केही नयाँ हुने आशा भने कहिल्यै मर्दैनथ्यो। साँझ पर्न थालेपछि आकाश गुलाबी हुन्थ्यो, र त्यो रंगले मनलाई अजीब शान्ति दिन्थ्यो। त्यतिबेला लाग्थ्यो—कसैले यही बेला साथमा बसेर चुपचाप आकाश 👉 Click Here for Full Story

See All Story List Read New Stories Buy Anantavya For PE Buy Kishoradi For ED