शिवरात्रिको त्यो रात मेरो जीवनकै अचम्मको अनुभव मध्ये एक थियो। आजसम्म पनि सम्झिँदा शरीरमा रौँ ठाडा हुन्छ। करिब सात महिना अघिको कुरा हो। त्यो दिन म र राजेश, शिवाजीको मन्दिर पुगेका थियौँ। रातको समय, वरिपरि दीप, धुप र घण्टीको आवाजले वातावरण झन् रहस्यमय बनेको थियो। मन्दिर अगाडि साथीहरू भेला भएका थिए। कसैले गीत गाइरहेको, कसैले डमरू बजाइरहेको, कसैले घामपानी छल्दै मन्दिरको चक्री यात्रामा लागेका थिए। त्यहीबीच साथीहरूले “ए, यो तातो चिया खाऊ है” भनेर गिलास थमाइदिए। हामीले खासै शंका नगरी पिउन थाल्यौँ। तर त्यो चिया होइन रहेछ, भाङ घोटेर बनाइएको मीठो सरबत रहेछ।
सुरुमा त मिठास मात्र लाग्यो, तर केही मिनेटमै घाम लागेझैँ टाउको हल्का हल्का घुम्न थाल्यो। म भने आफ्नो सीमा बुझेर एक गिलासमै रोकेँ। तर राजेश भने रमाइलोमा अर्को गिलास पनि पियो।
👉 Click Here for Full Story
