म त्यतिबेला १६ वर्षको थिएँ, कक्षा ९ मा पढ्दै। गाउँमा हुर्किने सबै बालबालिकाझैँ, मेरो जीवन पनि खेत, बारी, खोला र गोठालो खेलेरै बित्थ्यो। शनिवार त झन् खासै रमाइलो हुन्थ्यो, किनकि विद्यालय बन्द हुने भएकाले म गोठालो जान्थेँ। त्यो दिन गाउँका अरु मान्छेहरू घरका काममा व्यस्त हुन्थे, र म बाख्रा–गाई चराउन निस्कन्थेँ। यस्तै एक शनिवार, जाडो मौसमको घाम अलि न्यानो लागिरहेको थियो। म बाख्राको झुन्ड लैजाँदै थिएँ। बाटोमा हिँड्दा अचानक देखेँ—मेरो अगाडि एउटी केटी पनि आफ्ना भैसीहरू लिएर जाँदै थिई। मैले उसलाई पहिलेदेखि देख्दै आएको थिएँ, तर खासै कुरा भने कहिल्यै भएको थिएन। ऊ पनि मेरो जस्तै उमेरकै लाग्थी, अनुहारमा हल्का लजालु मुस्कान र आँखामा कुनै मीठो झिल्को। गोठालो जाने बाटो सँकुचित थियो, दुबै जना नजिकै हिँड्न बाध्य भयौँ। सुरुमा मौनतामै यात्रा गर्यौँ। उसको हातमा हरियो घाँसको बोरा थियो, अनि कहिले काँही ढल्किँदा म अटेर गरेर सहयोग गर्ने मन लाग्थ्यो, तर लजाएर केही भनिनँ। गोठालो पुगेपछि, हामी दुवैका चौपाया चराउन थाले। अचानक उसको एउटा भैसी हराएजस्तो भयो। ऊ अलि आत्तिइन् र वरिपरिको झाडीमा 👉 Click Here for Full Story
